Mga kahel na Valencia

Piliin ang mabigat para sa laki at matigas ngunit bahagyang bumibigay kapag marahang pinisil. Hindi laging tanda ng pagkahinog ang kulay: puwedeng magberde muli ang balat ng hinog na Valencia dahil sa init.

Madalas itong piliin para sa juice dahil maraming katas at matamis-asim ang lasa. Mas nakakabusog kainin nang buo dahil kasama ang hibla ng laman; puwede ring pigain ang katas at lagyan ng kaunting zest ang inumin.

I-rolyo muna ang buong kahel sa mesa habang marahang idinidiin ang palad, saka hiwain at pigain. Kung malamig ito, hayaang umabot sa temperatura ng silid o painitin nang bahagya sa maligamgam na tubig bago pigain.

Itago sa refrigerator kung hindi mo gagamitin sa loob ng ilang araw; karaniwang tumatagal nang ilang linggo roon. Kung nasa mesa lang, ilagay sa maaliwalas na lugar at iwasang isiksik sa supot na naiipunan ng halumigmig.

Oo, kinayod na zest nito ang nagbibigay ng mabangong lasa sa cake, biskwit, dressing at marinade. Kayurin lang ang kulay kahel na bahagi; mapait ang makapal na puting sapin sa ilalim.

Bagay ang mga hiwa nito sa salad na may abokado, sibuyas at dahon; masarap din ang katas sa marinade para sa manok o isda. Subukan ang Valencia sa marmalade, kung saan nagbibigay ng halimuyak ang balat at tamis-asim ang katas.