شلیل زرد

میوه‌ای خوش‌بو و نسبتاً سنگین بردارید که با فشار ملایم انگشت کمی جا برود؛ پوستش باید صاف و بدون لکه‌های فرورفته یا ترک باشد. رنگ قرمز به‌تنهایی نشانهٔ رسیدگی نیست.

اگر سفت است، آن را یک تا دو روز در دمای اتاق بگذارید و هر روز بررسی کنید. وقتی کمی نرم و معطر شد، در یخچال نگهش دارید و طی چند روز بخورید؛ شلیل نارس در یخچال به‌خوبی نمی‌رسد.

شلیل را از وسط نصف کنید و هسته را بیرون بیاورید؛ برش‌ها را کمی چرب کنید و روی تابهٔ گریل یا گریل داغ، هر طرف حدود دو تا سه دقیقه بپزید تا خط گریل بیفتد و کمی نرم شود. کنار ماست، پنیر یا مرغ کبابی خوب است.

تکه‌هایش را به سالاد سبزیجات با پنیر اضافه کنید یا با جو دوسر و ماست بخورید. برای تارت و کرامبل هم مناسب است؛ اگر شلیل برش‌خورده قرار است بماند، کمی آب‌لیمو روی آن بزنید تا دیرتر قهوه‌ای شود.

هلو زرد نزدیک‌ترین جایگزین است؛ در تارت، کرامبل و سالاد می‌توانید آن را به همان شکل برش بزنید، اما پوست هلو کرک‌دار است و بافتش ممکن است کمی نرم‌تر باشد. شلیل سفید هم جایگزین مناسبی است و معمولاً مزهٔ ملایم‌تری دارد.

شلیل پوست صاف دارد، اما پوست هلو کرک‌دار است؛ هر دو هسته‌دارند و در بسیاری از دستورها می‌توانند جای هم استفاده شوند. اگر پوست میوه برایتان مهم است، شلیل را می‌توانید بدون پوست‌گرفتن بخورید.

پوست شلیل زرد خوراکی است و برای خوردنش کافی است میوه را زیر آب روان خوب بشویید و خشک کنید. اگر پوست‌گرفته می‌خواهید، چند ثانیه در آب جوش بگذارید و سپس در آب سرد بیندازید تا پوست راحت‌تر جدا شود.