اردک بریان

پیش از بریان‌کردن، پوست را با نوک چاقو چند جا سوراخ کنید، بی‌آنکه گوشت را ببرید؛ این کار کمک می‌کند چربی زیر پوست بیرون بیاید. اردک را روی توری بگذارید تا در چربی خودش نماند و در پایان، چند دقیقه گریل را روشن کنید و مراقب باشید پوست نسوزد.

پس از خنک‌شدن، گوشت را حداکثر تا دو ساعت در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و طی سه تا چهار روز مصرف کنید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را بسته‌بندی و منجمد کنید؛ هنگام گرم‌کردن، مغز گوشت باید کاملاً داغ شود.

اردک بریان با برنج، سیب‌زمینی تنوری و سبزیجات ریشه‌ای خوب جور درمی‌آید. در اردک شکم‌پرِ شمال ایران، معمولاً از موادی مانند گردو، رب انار و سبزی‌های معطر برای پرکردن یا همراهی اردک استفاده می‌شود.

مرغ بریان جایگزین ساده‌ای است، اما گوشتش کم‌چرب‌تر است و طعم ملایم‌تری دارد؛ به‌ازای هر ۱۰۰ گرم، ۷٫۵ گرم چربی دارد، در برابر ۰٫۹ گرم در اردک بریان. در خوراک‌های شکم‌پر، مرغ را هم می‌توان با همان مواد پر کرد.

دماسنج را در ضخیم‌ترین بخش ران، دور از استخوان، فرو کنید؛ دمای مرکز باید به ۷۵ درجهٔ سانتی‌گراد برسد. رنگ گوشت به‌تنهایی راه مطمئنی برای سنجش پخت نیست.

اردک را روی توری بریان کنید و در طول پخت، چربی جمع‌شده در سینی را با احتیاط خالی کنید. برای سرو هم می‌توانید پوست را جدا کنید؛ بخش زیادی از چربی اردک زیر پوست جمع می‌شود.