پای گوشت خوک

در نوع سنتی، پس از پخت ژلاتینِ آبِ گوشت را از سوراخی در خمیر به داخل پای می‌ریزند؛ ژله هنگام سردشدن می‌بندد و میان گوشت و خمیر را پر می‌کند. همهٔ پای‌ها این لایه را ندارند.

این پای معمولاً سرد یا در دمای اتاق سرو می‌شود؛ خمیرِ پوسته‌سخت و ژلهٔ داخلش پس از سردشدن شکل خود را بهتر نگه می‌دارند. اگر آن را گرم می‌کنید، برش‌ها را در فر با دمای ۱۶۰ درجهٔ سانتی‌گراد گرم کنید تا مغز برش هم داغ شود.

آن را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و طی ۳ تا ۴ روز مصرف کنید. بیش از دو ساعت بیرون از یخچال نماند، به‌ویژه اگر داخلش ژلهٔ گوشت دارد.

بله؛ آن را در بسته‌بندی محکم فریز کنید و برای بهترین کیفیت طی ۲ تا ۳ ماه مصرف کنید. برای خوردن، یک شب در یخچال یخ‌زدایی کنید؛ یخ‌زدایی روی پیشخوان می‌تواند بخش‌هایی از پای را بیش از حد گرم نگه دارد.

ترشی پیاز، خیارشور یا چاتنی سیب با خمیر چرب و گوشت نمکی آن خوب جور می‌شوند. برای یک وعدهٔ کامل‌تر، سالاد سبز یا سبزیجات پخته هم کنار آن بگذارید.

پای گوشت گاو از نظر خمیر و شیوهٔ سرو معمولاً نزدیک‌ترین جایگزین است، اما طعمش متفاوت است و ممکن است ژلهٔ گوشت خوک را نداشته باشد. اگر جایگزین کم‌چرب‌تری می‌خواهید، پای مرغ گزینه‌ای دیگر است.

بله؛ پای گوشت خوک در هر ۱۰۰ گرم ۲۱ گرم چربی دارد، در برابر ۱۶٫۷ گرم در پای گوشت گاو.