برزاولا

برزاولا را معمولاً سرد و به برش‌های بسیار نازک سرو می‌کنند؛ آن را چند دقیقه پیش از خوردن از یخچال بیرون بگذارید تا عطرش بهتر آشکار شود. چند قطره روغن زیتون، آب‌لیمو و فلفل سیاه همراه خوبی برای آن است.

معمولاً نه؛ این گوشت گاو نمک‌سود و خشک‌شده آمادهٔ خوردن است و بیشتر به‌صورت سرد مصرف می‌شود. اگر آن را گرم می‌کنید، فقط در پایان پخت به غذا اضافه کنید تا خشک و سفت نشود.

ترکیب شناخته‌شدهٔ آن با روکولا، ورقه‌های پنیر پارمزان، آب‌لیمو و روغن زیتون است؛ می‌توانید این مواد را روی نان یا کنار سالاد سرو کنید. برزاولا همچنین در ساندویچ‌های ساده با نان ترد و سبزی‌های تازه خوب می‌شود.

باقی‌مانده را در ظرف دربسته یا با پوشش محکم، در یخچال نگه دارید و زود مصرف کنید؛ برش‌های نازک در معرض هوا سریع خشک می‌شوند. اگر بسته‌بندی آن دستور نگهداری مشخصی دارد، همان را رعایت کنید.

برای خوردن سرد، گوشت گاو خشک یا ژامبون خامِ خشک‌شده می‌تواند جایگزین باشد، هرچند مزه و میزان نمکشان یکی نیست. اگر بافت نرم و کم‌نمک‌تری می‌خواهید، گوشت گاو پخته و سردشده را بسیار نازک برش بزنید.

برزاولا گوشت گاو نمک‌سود و خشک‌شده در هواست که معمولاً از بخش‌های کم‌چرب تهیه می‌شود و پس از رسیدن، به برش‌های نازک درمی‌آید. آن را با گوشت گاو خشک اشتباه نگیرید؛ شیوهٔ آماده‌سازی و بافت این دو متفاوت است.

بله؛ هر ۱۰۰ گرم برزاولا ۳۳ گرم پروتئین دارد و آهن و روی آن نیز قابل توجه‌اند. آن را به اندازهٔ چند برش نازک سرو کنید، چون نمکش زیاد است: هر ۱۰۰ گرم ۲۰۶۰ میلی‌گرم سدیم دارد.