เนื้อหมี

เนื้อหมีมีรสเข้มและกลิ่นเนื้อสัตว์ป่า เนื้อค่อนข้างแน่นและอาจมีไขมันแทรก จึงเหมาะกับการปรุงรสชัด ๆ และการเคี่ยวให้นุ่มมากกว่าการย่างชิ้นหนาแบบเร็ว ๆ

หั่นเป็นชิ้นสำหรับสตูว์ แกง หรือเนื้อตุ๋น โดยเคี่ยวไฟอ่อนจนส้อมจิ้มเข้าได้ง่าย; เนื้อบดใช้ทำไส้กรอกหรือมีตบอลได้ดี เพราะคลุกกับเครื่องเทศและไขมันแล้วไม่แห้งง่าย

ปรุงให้สุกทั่วถึง โดยวัดอุณหภูมิส่วนที่หนาที่สุดให้ได้อย่างน้อย 71 °C เพราะเนื้อหมีอาจมีพยาธิที่ทำให้ป่วยได้ การแช่แข็ง การรมควัน หรือการหมักไม่ใช่วิธีทดแทนการปรุงให้สุก

หมักได้ โดยเฉพาะชิ้นสำหรับย่างหรือผัด ใช้เครื่องหมักที่มีรสจัด เช่น กระเทียม พริกไทย สมุนไพร และส่วนผสมเปรี้ยวเล็กน้อย แล้วหมักในตู้เย็น; ซับผิวให้แห้งก่อนนำไปย่างเพื่อให้เกิดสีน้ำตาล

เก็บในภาชนะปิดสนิทที่ชั้นล่างของตู้เย็นและปรุงภายในหนึ่งถึงสองวัน หากยังไม่ใช้ ให้ห่อกันอากาศเข้าแล้วแช่แข็งที่ −18 °C; ละลายในตู้เย็น ไม่วางทิ้งไว้ที่อุณหภูมิห้อง

มีโปรตีนใกล้เคียงกันมาก: เนื้อหมีมี 20 กรัมต่อ 100 กรัม ส่วนหมูป่ามี 21.5 กรัมต่อ 100 กรัม