پیتزای دریایی

میگو، ماهی سفید یا سالمون و حلقه‌های کالاماری را با سس گوجه‌فرنگی، موزارلا و کمی سیر ترکیب کنید. مواد دریایی را پیش از چیدن روی خمیر خشک کنید تا آب اضافی، خمیر را خیس نکند.

فر را از قبل تا ۲۴۰ تا ۲۵۰ درجهٔ سانتی‌گراد گرم کنید و پیتزا را روی سینی داغ یا سنگ پیتزا حدود ۸ تا ۱۲ دقیقه بپزید؛ وقتی لبه‌ها طلایی و پنیر حباب‌دار شد، آماده است. اگر فر شما دمای کمتری دارد، چند دقیقه بیشتر زمان بدهید و مراقب باشید میگو بیش از حد خشک نشود.

میگو و کالاماری را کاملاً یخ‌زدایی کنید و با دستمال خشک کنید؛ می‌توانید آن‌ها را یک تا دو دقیقه در تابه تفت دهید تا آبشان کشیده شود. سپس روی خمیر بگذارید و بپزید؛ غذای دریایی خام و آب‌دار، روی پیتزا خوب نمی‌پزد.

سالاد سبز با آب‌لیمو یا سالاد راکِت، چربی و شوری پنیر را متعادل می‌کند. کمی جعفری تازه و چند قطره آب‌لیمو را پس از پخت اضافه کنید تا عطر میگو و ماهی بهتر بماند.

باقی‌مانده را پس از خنک‌شدن در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و حداکثر طی دو روز مصرف کنید. برای گرم‌کردن، آن را در فر ۱۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۸ تا ۱۰ دقیقه بگذارید؛ تابهٔ دردار هم کف خمیر را ترد می‌کند.

ماهی تنِ آبکش‌شده یا تکه‌های ماهی سفیدِ پخته جایگزین‌های مناسبی هستند؛ قارچ هم با آن‌ها خوب جور درمی‌آید. مواد جایگزین را کم و خشک نگه دارید تا رویه سنگین نشود و خمیر نم نکشد.

در هر ۱۰۰ گرم، پیتزای دریایی ۵۰۰ میلی‌گرم سدیم دارد و پیتزای تن ماهی ۳۹۷ میلی‌گرم؛ پس در این مقایسه پیتزای تن ماهی کم‌نمک‌تر است. مقدار نمک پنیر و سس هم می‌تواند نتیجه را تغییر دهد.

بله، به شرط آن‌که مواد دریایی تازه و مناسب پخت باشند و پیتزا تا پخت کامل آن‌ها در فر بماند؛ میگو باید مات و سفت شود و ماهی به‌آسانی ورقه‌ورقه شود. غذای دریایی را مدت طولانی بیرون از یخچال نگذارید.