خمیر پیتزا

خمیر سرد را حدود نیم ساعت در دمای اتاق بگذارید تا نرم شود. با نوک انگشتان از مرکز به بیرون فشار دهید و لبه را دست‌نخورده بگذارید؛ وردنه گازهای خمیر را می‌گیرد و لبه را کمتر پف‌دار می‌کند.

اگر خمیرمایه‌ای است، آن را در ظرفی چرب‌شده و پوشیده بگذارید تا حجمش تقریباً دو برابر شود؛ معمولاً این کار در دمای اتاق حدود یک تا دو ساعت طول می‌کشد. خمیرِ آماده‌ی یخچالی را پیش از شکل‌دادن حدود نیم ساعت بیرون بگذارید.

فر را با بیشترین دمای ممکن، ترجیحاً ۲۵۰ درجهٔ سانتی‌گراد، دست‌کم نیم ساعت گرم کنید. پیتزا را روی سینی یا سنگِ ازپیش‌داغ‌شده بگذارید و حدود ۷ تا ۱۲ دقیقه بپزید؛ وقتی لبه طلایی و زیر خمیر برشته شد، آماده است.

خمیر را در ظرف دربسته و کمی چرب‌شده در یخچال نگه دارید و طی یکی دو روز مصرف کنید. برای فریزکردن، آن را به اندازهٔ هر پیتزا تقسیم کنید، محکم بپیچید و تا حدود سه ماه نگه دارید؛ پیش از استفاده یک شب در یخچال یخ‌زدایی کنید.

خمیر پیتزای نازک را نازک‌تر پهن می‌کنند و معمولاً پایه‌ای تردتر و کم‌پف‌تر می‌دهد؛ خمیر پیتزا برای لبه‌ای نرم‌تر و حجیم‌تر مناسب است. خمیر نازک را با مواد کمتر بپوشانید تا وسط آن خیس و نرم نشود.

نان پیتا یا نان تخت را برای پیتزای فوری به کار ببرید؛ مواد را کم بریزید و در فر داغ چند دقیقه بپزید تا لبه‌ها برشته شوند. نان معمولی هم جواب می‌دهد، اما بافتش بیشتر شبیه نانِ رویه‌دار است تا پیتزای خمیرمایه‌ای.

نه؛ آرد خام ممکن است میکروب داشته باشد و خمیرمایهٔ خام هم می‌تواند در معده ور بیاید. خمیر را نچشید و پیش از خوردن، پیتزا را کامل بپزید.