پیازچه کوهی

پیازچه کوهی خردشده روی سیب‌زمینی پخته، تخم‌مرغ، سوپ و ماست‌وخیار عطر ملایم پیازی می‌دهد. آن را در املت یا کوکو هم بریزید؛ برای حفظ عطرش بهتر است نزدیک پایان پخت اضافه شود.

برای غذاهای داغ، پیازچه کوهی را در یکی دو دقیقهٔ پایانی پخت اضافه کنید یا پس از برداشتن غذا از روی حرارت روی آن بپاشید. حرارت طولانی رنگ سبزش را کدر و عطر ظریفش را کم می‌کند.

برگ‌ها را نشسته، در دستمال کاغذی کمی نم‌دار بپیچید و در ظرف دربسته در یخچال بگذارید. درست پیش از مصرف بشویید و کاملاً خشک کنید؛ رطوبتِ مانده میان برگ‌ها زودتر باعث لزج‌شدنشان می‌شود.

بله؛ پس از شستن و خشک‌کردن کامل، آن را ریز خرد کنید و در ظرف دربسته فریز کنید. پس از یخ‌زدایی بافتش نرم می‌شود، پس برای تزئین خام مناسب نیست و بهتر است مستقیم به سوپ، سس یا املت داغ اضافه شود.

قسمت سبز پیازچه خام جایگزین مناسبی است؛ آن را ریز خرد کنید و ابتدا کمی کمتر بریزید، چون عطر پیازش قوی‌تر است. برای عطر نزدیک‌تر، کمی جعفری خردشده را هم با آن مخلوط کنید.

پیازچه کوهی برگ‌های باریک و توخالی دارد و مزه‌اش ملایم‌تر است؛ پیازچه خام ساقه‌ای ضخیم‌تر و بخش سفید پیازی دارد که طعم تندتری می‌دهد. پیازچه کوهی بیشتر چاشنیِ پایان پخت یا تزئین است، اما پیازچه را می‌توان سرخ یا تفت داد.

بله، با چاقوی تیز آن را به حلقه‌های باریک ببرید تا برگ‌ها له و آب‌دار نشوند. برای پاشیدن روی غذا، بخش‌های سبز را جداگانه خرد کنید؛ رشته‌های سفت یا زردشده را دور بریزید.