مانیوک

مانیوس خام یا نیم‌پز نخورید؛ پوست ضخیم و لایه زیر آن را کامل جدا کنید، تکه‌ها را در آب بجوشانید تا با چنگال نرم شوند، معمولاً حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه. آب پخت را دور بریزید و مانیوس را پس از پخت مصرف کنید.

ابتدا تکه‌های پوست‌گرفته را در آب بجوشانید تا نرم شوند، آبکش کنید و بگذارید بخارشان برود؛ سپس در روغن داغ سرخ کنید تا بیرونشان طلایی و ترد شود. می‌توانید آن را مانند سیب‌زمینی سرخ‌کرده خلالی برش بزنید.

مانیوس آب‌پز یا سرخ‌شده کنار خورش، گوشت و ماهی سرو می‌شود و در غذاهایی مانند فوفو و فاروفا هم کاربرد دارد. تکه‌های پخته را می‌توانید با سیر، آب‌لیمو و سبزی‌های معطر مزه‌دار کنید.

مانیوس ریشه خوراکی گیاه است؛ تاپیوکا نشاسته‌ای است که از همین ریشه به دست می‌آید و معمولاً به شکل آرد یا دانه‌های ریز فروخته می‌شود. تاپیوکا جایگزین مستقیم تکه‌های مانیوس در غذاهای آب‌پز نیست.

مانیوس تازه و پوست‌نگرفته را در جای خنک و خشک نگه دارید و زود مصرف کنید؛ پس از پوست‌گرفتن، آن را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و طی یکی دو روز بپزید. برای نگهداری طولانی‌تر، تکه‌های پوست‌گرفته را پس از آماده‌سازی در فریزر بگذارید.

برای خوراک یا پوره، سیب‌زمینی جایگزین در دسترس‌تری است، اما بافت و طعم مانیوس را دقیقاً ندارد. در دستورهایی که به نشاسته نیاز دارند، تاپیوکا مناسب‌تر است؛ آرد یا دانه‌های تاپیوکا را به‌جای ریشه مانیوس به کار ببرید.

مانیوس در هر ۱۰۰ گرم ۳۰ گرم کربوهیدرات دارد؛ سیب‌زمینی در همین مقدار ۱۷٫۵ گرم دارد. پس مانیوس کربوهیدرات بیشتری از سیب‌زمینی دارد.