Çilek

Önce ezilmiş veya küflenmiş meyveleri ayır. Çileği saplarını koparmadan, yemeden hemen önce soğuk akan su altında nazikçe yıka; sonra kâğıt havlu üzerinde kurut. Sapı önceden koparırsan su meyvenin içine daha kolay girer.

Yıkanmamış çilekleri ezmeden, aralarında hava kalacak biçimde tek kat hâlinde kaba koy ve buzdolabında sakla. Yemeden hemen önce yıka; yumuşamış veya küflenmiş olanları diğerlerinden ayır.

Çilekleri yıkayıp iyice kurut, saplarını çıkar ve birbirine değmeyecek şekilde tepsiye dizerek dondur. Donunca kapalı bir dondurucu poşetine aktar; böylece hepsi tek parça hâlinde donmaz. Çözüldüklerinde yumuşayacakları için smoothie, sos ve pişmiş tatlılarda kullan.

Çilekleri şekerle karıştırıp suyunu salması için beklet; ardından tencerede kaynatırken köpüğünü al ve dibi tutmasın diye karıştır. Reçel koyulaşınca temiz, sıcak kavanozlara aktar; saklama için kavanozları uygun biçimde konservelemek gerekir.

Çilekli pasta, tart, pavlova ve reçelde sık kullanılır; yoğurt veya yulaf lapasına da doğranabilir. Taze çileği roka, yumuşak peynir ve cevizle salatada dene; üzerine balzamik sirke gezdirmek tatlı-ekşi tadını belirginleştirir.

Kurutulmuş çilekte 100 g başına 17,2 g lif, taze çilekte ise 2,2 g lif bulunur. Kurutulmuş meyvede su azaldığı için besin değerleri ağırlık başına yoğunlaşır.

Çilekli dondurma, 100 g’da 192 kcal ile taze çilekten daha fazla enerji içerir; çilekte bu değer 36 kcal’dir. Dondurmanın süt, şeker ve yağ içermesi bu farkın başlıca nedenidir.

Çileğin kırmızı, etli kısmı botanik açıdan gerçek meyve sayılmaz; çiçek tablasının büyüyüp etlenmiş hâlidir. Yüzeyindeki küçük sarı noktaların her biri ise bir tohum değil, içinde tohum bulunan ayrı bir kuru meyveciktir.