گلابی ویلیامز

کنار ساقه را آرام فشار دهید؛ اگر کمی نرم باشد و عطر شیرین بدهد، آماده خوردن است. اگر سفت است، چند روز در دمای اتاق بماند و روزی یک‌بار بررسی‌اش کنید.

گلابی سفت را بیرون از یخچال نگه دارید تا برسد. پس از نرم‌شدن، آن را در یخچال بگذارید و برای جلوگیری از له‌شدن، روی میوه‌های دیگر قرار ندهید.

بله؛ گوشت آبدارش با حرارت نرم می‌شود و برای کمپوت، تارت و گلابیِ پخته در شربت مناسب است. برای کمپوت، تکه‌ها را حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه با کمی آب و شکر روی حرارت ملایم بپزید تا نرم شوند، اما شکلشان را حفظ کنند.

بلافاصله پس از برش، سطح آن را با کمی آب‌لیمو آغشته کنید و ظرف را بپوشانید. این کار برای سالاد میوه یا چیدن گلابی روی کیک کمک می‌کند رنگ روشنش حفظ شود.

طعم شیرین و عطرش با پنیرهای ملایم، گردو و برگ‌های سالادی جور است. آن را در سالاد با پنیر و گردو، یا کنار جو دوسر و ماست خرد کنید.

هر دو مناسب‌اند، اما ویلیامز معمولاً عطر پررنگ‌تری دارد و زودتر نرم می‌شود؛ کنفرانس اغلب هنگام پخت شکلش را بهتر نگه می‌دارد. اگر تکه‌های سالم می‌خواهید، کنفرانس را انتخاب کنید و ویلیامز را زودتر از روی حرارت بردارید.

در تارت و کمپوت، گلابی بارتلت جایگزین مناسبی است و بافتی آبدار دارد؛ زمان پخت را زودتر بررسی کنید تا بیش از حد نرم نشود. برای سالاد، گلابی آسیایی هم قابل استفاده است، اما تردتر و کم‌آب‌تر است.