موز رسیده

موز رسیده پوست زرد و گوشت نرم دارد؛ لکه‌های قهوه‌ای ریز هم نشانهٔ رسیدگی بیشترند. موزی که بوی ترش می‌دهد یا گوشتش لزج شده، بیش از حد مانده است.

اگر می‌خواهید رسیدنش کند شود، موز را در یخچال بگذارید؛ پوست ممکن است تیره شود، اما گوشت آن معمولاً چند روز سالم می‌ماند. برای نگهداری طولانی‌تر، موز پوست‌گرفته را حلقه کنید و در ظرف دربسته در فریزر بگذارید.

برای اسموتی، موز را پوست بگیرید و همراه میوه یا ماست مخلوط کنید. برای کیک موز، موزهای خیلی نرم و لکه‌دار را با چنگال له کنید؛ شیرینی و عطرشان از موز کم‌رسیده بیشتر است.

موز رسیده را با ماست، جو دوسر، کرهٔ بادام‌زمینی یا مغزها بخورید؛ برش‌های آن روی فرنی و پنکیک هم خوب می‌نشینند. برای دسر ساده، برش‌ها را با کمی دارچین در تابه گریل کنید.

در اسموتی، موز رسیدهٔ یخ‌زده جایگزین خوبی است و بافت غلیظ می‌دهد. در کیک، پورهٔ سیب می‌تواند بخشی از موز له‌شده را جایگزین کند، اما عطر و شیرینی موز را ندارد.

موز رسیده معمولاً نرم‌تر و شیرین‌تر است؛ موز زرد ممکن است هنوز کمی سفت باشد. موز رسیده در هر ۱۰۰ گرم ۱۲۹ کیلوکالری دارد، در برابر ۱۱۶ کیلوکالری برای موز زرد.

بله؛ موز را از طول نصف کنید و روی تابهٔ گریل داغ، هر طرف را چند دقیقه بپزید تا خط‌های طلایی بیفتد و گوشتش گرم و نرم شود. کمی دارچین یا چند قطره آب‌لیمو بعد از پخت به آن می‌آید.

موز را کاملاً نرم و با چنگال له کنید یا به نوارهای باریک و نرم ببُرید؛ تکه‌های گرد و لغزنده می‌توانند خطر خفگی داشته باشند. هنگام خوردن، کودک را بنشانید و تنها نگذارید.