ازگیل

ازگیل را وقتی بخورید که کاملاً رسیده و نرم شده باشد؛ میوهٔ سفت و نارس معمولاً گس و دهان‌خشک‌کن است. پوست قهوه‌ای و گوشت نرم نشانهٔ رسیدن آن است.

ازگیل رسیده را بشویید، از وسط باز کنید و هسته‌های درشتش را بیرون بیاورید؛ بعد گوشت نرم را با قاشق بخورید. هسته‌ها خوراکی نیستند.

ازگیل‌های سفت را در یک لایه و در دمای اتاق بگذارید تا نرم و قهوه‌ای شوند. هر روز بررسی‌شان کنید و میوه‌ای را که کپک زده یا بوی نامطبوع گرفته دور بریزید.

ازگیل‌های نارس را بیرون از یخچال نگه دارید تا برسند. پس از نرم‌شدن، آن‌ها را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و زود مصرف کنید؛ میوهٔ له‌شده زود خراب می‌شود.

ازگیل رسیده را می‌توانید برای مربا، مارمالاد یا کمپوت بپزید. چون گوشتش نرم و دانه‌دار است، برای مارمالاد آن را پس از پخت از صافی رد کنید تا هسته و بخش‌های زبر جدا شوند.

ازگیل معمولی پس از رسیدن قهوه‌ای و نرم می‌شود و مزه‌ای شیرین و کمی گس دارد؛ ازگیل ژاپنی زرد یا نارنجی است و معمولاً وقتی گوشتش سفت‌تر است خورده می‌شود. این دو میوه از گیاهان متفاوتی هستند.

ازگیل منبع مس است؛ هر ۰٫۱۷ میلی‌گرم مس دارد. مس در مقادیر کم در خوراکی‌های گوناگون وجود دارد.