نارنگی

نارنگی‌ای بردارید که نسبت به اندازه‌اش سنگین باشد و پوستش سالم و بی‌لکه باشد؛ سنگینی معمولاً نشانهٔ آب‌دار بودن است. پوست کمی شل به‌تنهایی به معنی خراب بودن میوه نیست.

اگر قرار است زود مصرفش کنید، آن را در جای خنک و دور از آفتاب بگذارید. برای نگهداری طولانی‌تر، نارنگی‌های خشک را در کشوی میوهٔ یخچال بگذارید و میوه‌های کپک‌زده را جدا کنید.

نارنگی را چند بار آرام روی سطح کار بغلتانید تا پوست از گوشت کمی جدا شود، بعد از محل ساقه پوست‌گیری را شروع کنید. اگر پوست به دست می‌چسبد، پوست‌گیری را زیر آب انجام دهید.

پره‌های نارنگی را به سالاد سبزیجات یا سالاد میوه اضافه کنید؛ برای کیک و مافین هم پوست رنده‌شده عطر خوبی می‌دهد. آب نارنگی را می‌توانید در سس سالاد یا روی ماهی و مرغِ پخته به کار ببرید.

بله؛ پره‌ها را پوست بگیرید، دانه‌ها را درآورید و روی سینی جدا از هم فریز کنید. وقتی سفت شدند، آن‌ها را در ظرف دربسته بگذارید؛ پس از یخ‌زدایی بافتشان نرم‌تر می‌شود و برای اسموتی یا سس مناسب‌ترند.

نارنگی با ۱٫۹ گرم فیبر در هر صد گرم، از آب نارنگی که ۰٫۱۱ گرم فیبر دارد پرفیبرتر است؛ گرفتن آب، بخش زیادی از فیبرِ گوشت میوه را کنار می‌گذارد.

نارنگی کلمنتین معمولاً پوست نازک و جداشونده و طعم شیرین دارد. در هر صد گرم، ۴۷ کیلوکالری و ۱٫۷ گرم فیبر دارد؛ نارنگی معمولی در همین مقدار ۴۰ کیلوکالری و ۱٫۹ گرم فیبر دارد.