زیتون

برای زیتون خام، روی میوه‌ها چند برش بزنید یا کمی ترکشان بدهید و چند روز در آب سرد بخیسانید؛ آب را هر روز عوض کنید. بعد زیتون‌ها را در آب‌نمک بگذارید تا تخمیر و مزه‌دار شوند؛ زیتون‌های آمادهٔ مصرف را لازم نیست دوباره تلخی‌گیری کنید.

زیتون را با پوست لیموترش، سیر، آویشن یا رزماری و کمی روغن زیتون مخلوط کنید و چند ساعت در ظرف دربسته در یخچال بگذارید. برای زیتون شور، پیش از افزودن نمک مزه کنید؛ ممکن است از قبل شور باشد.

زیتون را در یخچال و در ظرف دربسته نگه دارید و آن را زیر آب‌نمک خودش بپوشانید تا خشک نشود. زیتون را با دست یا قاشق تمیز بردارید و اگر آب‌نمک کدر یا بدبو شد، آن را دور بریزید.

زیتون در سالاد یونانی، پیتزا، پاستا و تاپناد خوش‌طعم است؛ در خوراک مرغ و خورش‌های مدیترانه‌ای هم می‌توانید آن را نزدیک پایان پخت اضافه کنید تا له نشود. زیتون شور کنار پنیر و نان هم پیش‌غذای ساده‌ای است.

در سالاد یا ساندویچ، خیارشور یا کاپر می‌تواند تندی و شوری زیتون را جبران کند، اما مزهٔ میوه‌ای و بافت روغنی آن را ندارد. در پخت‌وپز، قارچ یا گوجه‌فرنگی خشک‌شده جایگزین بهتری برای بافت و مزهٔ پررنگ است.

روغن زیتون چربیِ استخراج‌شده از میوه است و فیبر ندارد؛ زیتون خود میوه است و فیبر دارد. در هر ۱۰۰ گرم، زیتون ۱۳ گرم چربی دارد، درحالی‌که روغن زیتون ۱۰۰ گرم چربی دارد.

زیتون سبز معمولاً نارس‌تر چیده می‌شود و زیتون تیره می‌تواند هنگام رسیدن روی درخت رنگ گرفته باشد؛ اما بعضی زیتون‌های سیاهِ تجاری را با فرایند اکسایش تیره می‌کنند. بنابراین رنگ به‌تنهایی نشان نمی‌دهد زیتون چگونه فرآوری شده است.

زیتون تازهٔ درخت تلخ است و معمولاً پیش از خوردن با خیساندن، آب‌نمک یا تخمیر مزه‌دار می‌شود. زیتون‌های آمادهٔ فروش را می‌توان پس از آبکش‌کردن خورد؛ اگر برای کودک خردسال سرو می‌کنید، هسته را درآورید و زیتون را به قطعات کوچک ببرید.