فوی گرا

برش‌های سردِ حدود ۱٫۵ سانتی‌متری را در تابهٔ خشک و کاملاً داغ بگذارید؛ هر طرف را حدود ۳۰ تا ۶۰ ثانیه سرخ کنید تا طلایی شود. فوی گرا را زیاد نپزید؛ چربی‌اش سریع آب می‌شود و برش کوچک می‌شود.

فوی گرا پخته یا کنسروی را معمولاً سرد یا کمی هم‌دمای محیط، به شکل برش‌های نازک، سرو می‌کنند. نوع خام را می‌توان کوتاه در تابه سرخ کرد و گرم، درست پس از پخت، خورد.

ترکیب رایج آن با نان تست، نان بریوش یا نان روستایی است؛ کمی مربای انجیر یا پیاز هم طعم غنی‌اش را متعادل می‌کند. در تریین فوی گرا، آن را لایه‌لایه می‌پزند و سرد و برش‌خورده سرو می‌کنند.

فوی گرا تازه را در یخچال و در بسته‌بندی اصلی نگه دارید و هرچه زودتر بپزید. نوع پخته یا کنسرویِ بازشده را در ظرف دربسته، در یخچال بگذارید و ظرف چند روز مصرف کنید.

فوی گرا معمولاً از کبد کامل یا تکه‌های درشت آن تهیه می‌شود؛ پاته بافتی یکدست و مالیدنی دارد و ممکن است مواد دیگری هم در آن باشد. برای برش‌های مشخص، فوی گرا را انتخاب کنید؛ برای مالیدن روی نان، پاته مناسب‌تر است.

فوی گرا اردک معمولاً طعمی پررنگ‌تر و بافتی سفت‌تر دارد، درحالی‌که نوع غاز لطیف‌تر و ملایم‌تر است. هر دو را می‌توان سرد سرو کرد یا کوتاه در تابه سرخ کرد.

برای بافتی نرم و مالیدنی، پاتهٔ جگر غاز یا پاتهٔ جگر مرغ جایگزین مناسبی است؛ برای برش سرخ‌شده، جگر غاز را امتحان کنید، اما بافت و طعمش با فوی گرا فرق دارد.