پشمک

در پشمک سنتی، شربت شکر را پس از پخت و سردشدن می‌کشند تا رشته‌های نازک بسازد؛ آردِ تفت‌داده‌شده با روغن هم لابه‌لای رشته‌ها می‌آید تا به هم نچسبند. پشمک‌های امروزی ممکن است طعم‌دهنده‌هایی مثل زعفران یا کاکائو هم داشته باشند.

پشمک را در بسته‌ای کاملاً دربسته و در جای خشک و خنک نگه دارید؛ رطوبت باعث می‌شود رشته‌ها فشرده و چسبناک شوند. آن را کنار اجاق، بخار کتری یا مواد غذایی بودار نگذارید.

پشمک را معمولاً همراه چای یا قهوه می‌خورند و برای پذیرایی کنار شیرینی و آجیل می‌گذارند. می‌توانید رشته‌هایش را روی بستنی یا دسر بریزید، اما درست پیش از سرو؛ رطوبت دسر زود نرمش می‌کند.

بله، اما رشته‌کردن شربت شکر به مهارت و ابزار مناسب نیاز دارد و شربت داغ می‌تواند سوختگی شدیدی ایجاد کند. برای نسخهٔ خانگی ساده‌تر، پشمک آماده را خرد کنید و به‌عنوان رویهٔ دسر به کار ببرید.

آب‌نبات پنبه‌ای از شکرِ ذوب‌شده‌ای ساخته می‌شود که با دستگاه به رشته‌های نازک پاشیده می‌شود؛ پشمک سنتی معمولاً با کشیدن شربت شکر و لایه‌هایی از آردِ تفت‌داده‌شده تهیه می‌شود. برای همین پشمک رشته‌هایی متراکم‌تر و بافتی متفاوت دارد.

رشته‌های پشمک تازه باید سبک و جدا از هم باشند، نه مرطوب، چسبناک یا به شکل تودهٔ سفت. بستهٔ سالم و کاملاً بسته انتخاب کنید تا رطوبت و هوا بافتش را خراب نکرده باشند.