پنیر کاممبر

بله؛ لایهٔ سفید و مخملیِ کپکی بخشی از پنیر است و معمولاً همراه مغز آن خورده می‌شود. اگر پوسته بوی تندِ آمونیاک می‌دهد یا سطحش لزج شده، بهتر است پنیر را نخورید.

پنیر را از بسته‌بندی پلاستیکی بیرون بیاورید و در ظرف نسوز بگذارید؛ روی پوسته چند برش کم‌عمق بزنید. در فر از پیش گرم‌شده با دمای ۱۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه بپزید تا مغزش نرم و روان شود؛ جعبهٔ چوبی را فقط اگر برای فر مناسب است به کار ببرید.

پوسته باید سفید و نسبتاً یکدست باشد و پنیر با فشار ملایم انگشت کمی نرم شود، نه اینکه سفت و گچی باشد. بوی قارچی و شیری طبیعی است؛ بوی تند آمونیاک معمولاً نشانهٔ بیش‌ازحد رسیدن آن است.

آن را در یخچال، در کاغذ مخصوص پنیر یا کاغذ روغنیِ شل پیچیده و داخل ظرف دربسته نگه دارید تا بویش به خوراکی‌های دیگر منتقل نشود. پس از باز کردن، زود مصرفش کنید و پیش از سرو حدود ۳۰ دقیقه بیرون بگذارید تا عطر و بافتش بهتر شود.

با نان باگت یا نان تُست، گلابی، سیب، انگور و کمی عسل خوب جور می‌شود؛ مغز گردو هم بافت تردی به آن می‌دهد. می‌توانید آن را در ساندویچ گرم یا کنار سیب‌زمینی آب‌پز سرو کنید.

برای خوردن با نان یا ذوب‌کردن در فر، بری جایگزین نزدیک‌تری است: بافت نرم و پوستهٔ سفید کپکی دارد، هرچند معمولاً پهن‌تر و کم‌گِردتر است. اگر فقط پنیر آب‌شونده می‌خواهید، پنیر خامه‌ای طعم و پوستهٔ کاممبر را ندارد.

برای مزه‌کردن کنار نان و میوه، حدود ۳۰ گرم سهمی معمول است؛ این مقدار ۱۰۵ کیلوکالری و ۴٫۱ گرم پروتئین دارد. اگر پنیر بخش اصلی وعده است، آن را با نان و میوه یا سبزی سرو کنید.