بورّاتا

آن را حدود ۲۰ دقیقه پیش از سرو از یخچال بیرون بیاورید و درست سر میز باز کنید تا مغز خامه‌ای‌اش بیرون بریزد. کمی روغن زیتون، فلفل سیاه و گوجه‌فرنگی رسیده همراه خوبی برای آن است.

حرارت زیاد و طولانی، مغز خامه‌ای آن را آب می‌اندازد؛ برای پیتزا یا نان برشته، بورّاتا را پس از بیرون آوردن غذا از فر روی آن بگذارید. برای پخت طولانی، موزارلا انتخاب مناسب‌تری است.

آن را در ظرف دربسته و همراه با مایع داخل بسته در یخچال بگذارید و ترجیحاً همان روز مصرف کنید. بورّاتا پس از باز شدن زودتر از پنیرهای سفت کیفیتش را از دست می‌دهد.

موزارلا بافتی کشسان و یکدست دارد، اما بورّاتا پوسته‌ای از موزارلا و مغزی از خامه و رشته‌های پنیر دارد. موزارلا برای پخت مناسب‌تر است و بورّاتا را معمولاً تازه و بدون پخت سرو می‌کنند.

آن را با گوجه‌فرنگی و ریحان در سالاد کاپریزه، کنار سبزیجات کبابی، یا روی پیتزا و نان برشته سرو کنید. بهتر است آن را درست پیش از خوردن باز کنید تا مغزش روی مواد غذا پخش شود.

برای نزدیک شدن به بافت بورّاتا، موزارلای تازه را تکه‌تکه کنید و با کمی خامه مخلوط کنید؛ این ترکیب مغز خامه‌ای بورّاتا را کاملاً بازسازی نمی‌کند، اما در سالاد و روی نان کارآمد است.

برای تهیه‌اش، پنیرساز از خمیر موزارلا یک کیسه می‌سازد و آن را با رشته‌های پنیر و خامه پر می‌کند. نام بورّاتا از واژهٔ ایتالیایی «burro» به معنی کره گرفته شده و به مغز خامه‌ای و غنی آن اشاره دارد.