گوجه‌فرنگی خوشه‌ای

دانه‌هایی را انتخاب کنید که پوستشان صاف و بدون لکه‌های نرم یا ترک باشد و با ملایمت کمی زیر انگشت فرو بروند. بوی خوش و گوجه‌ای نزدیک محل اتصال به خوشه هم نشانهٔ خوبی است.

اگر هنوز سفت و نارس است، آن را در دمای اتاق و دور از آفتاب مستقیم بگذارید تا برسد. گوجهٔ رسیده را برای چند روز در یخچال نگه دارید و پیش از خوردن بیرون بگذارید تا به دمای اتاق برسد و عطرش بهتر حس شود.

خوشه را به چند بخش تقسیم کنید، گوجه‌ها را با کمی روغن و نمک آغشته کنید و در فرِ گرم‌شده با دمای ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه بپزید؛ وقتی پوستشان چروک و ترک‌خورده شد آماده‌اند. آن‌ها را کنار نان، ماهی یا سبزیجات برشته سرو کنید.

برای سالاد شیرازی، سالاد سبزیجات و ساندویچ مناسب است؛ گوجه‌ها را خرد کنید و خوشه را دور بیندازید. برای سس پاستا یا املت هم می‌توانید آن‌ها را جدا کنید و با کمی روغن و سیر تفت دهید تا نرم شوند.

گوجه‌فرنگی معمولی جایگزین مناسبی است؛ آن را خرد کنید و در سالاد یا غذا به همان روش به کار ببرید. برای تفت‌دادن و سس، گوجه‌فرنگی گیلاسی هم خوب است، اما چون کوچک‌تر است زودتر می‌پزد.

گوجه‌فرنگی خوشه‌ای معمولاً دانه‌های درشت‌تری دارد که روی یک ساقه کنار هم می‌رسند؛ گوجه‌فرنگی گیلاسی کوچک و لقمه‌ای است و برای خوردن کامل یا افزودن به سالاد راحت‌تر است. نام خوشه‌ای به شکل عرضه و برداشت آن اشاره دارد، نه یک اندازهٔ ثابت.

بله؛ درست پیش از مصرف، گوجه‌ها را زیر آب روان بشویید و با دست به‌آرامی پوستشان را پاک کنید. اگر می‌خواهید آن‌ها را کامل مصرف کنید، محل اتصال هر دانه به ساقه را هم تمیز کنید.