دنبلان

خاک روی دنبلان را با برس نرم پاک کنید و اگر لازم بود با دستمال کمی نم‌دار بکشید. آن را در آب نخوابانید؛ سطح ناهموارش آب و خاک را نگه می‌دارد.

دنبلان را در یخچال، داخل ظرف دربسته و میان دستمال کاغذی بگذارید و دستمال را هر روز عوض کنید. برای حفظ عطر، بهتر است آن را زود مصرف کنید.

دنبلان را می‌توانید خام، ورقه‌ورقه یا رنده‌شده روی غذای گرم بخورید؛ گرمای زیاد عطرش را کم می‌کند. اگر آن را به سس یا غذای پخته اضافه می‌کنید، در پایان پخت بیفزایید.

تخم‌مرغ نیمرو یا املت، پاستا، ریزوتو و پورهٔ سیب‌زمینی با دنبلان خوب جور می‌شوند. کمی کره یا روغن زیتون کمک می‌کند عطر دنبلان در غذا پخش شود.

جایگزین کاملاً هم‌عطری ندارد؛ قارچ معمولی بافتی مشابه می‌دهد، اما رایحهٔ دنبلان را نه. روغن ترافل هم می‌تواند عطر بدهد، ولی طعمش لزوماً شبیه دنبلان تازه نیست.

دنبلان نوعی قارچ زیرزمینی است، نه سبزی؛ معمولاً در پیوند با ریشهٔ درختانی مانند بلوط رشد می‌کند. به همین دلیل آن را اغلب نزدیک ریشهٔ درخت پیدا می‌کنند، نه روی سطح خاک.

برای پاستا، تخم‌مرغ یا ریزوتوی گرم، دنبلان را درست پیش از سرو با رندهٔ ورقه‌کن به برش‌های بسیار نازک تبدیل کنید. برش نازک عطر را پخش می‌کند و لازم نیست دنبلان را مدت زیادی بپزید.