سیب‌زمینی شیرین

آن را با پوست بشویید، چند سوراخ با چنگال بزنید و در فر ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۴۵ تا ۶۰ دقیقه بپزید؛ وقتی چاقو تا مرکز به‌آسانی فرو رفت، آماده است. تکه‌های کوچک‌تر زودتر می‌پزند.

برای تنوری‌کردن یا پخت در فر، پوست را نگه دارید؛ پس از شستن و خشک‌کردن، پوستش خوش‌خوراک می‌شود و تکه‌ها شکلشان را بهتر حفظ می‌کنند. برای پوره یا سوپ، پوست‌گرفتن پیش از پخت بافتی یکدست‌تر می‌دهد.

سیب‌زمینی‌های سفت و نسبتاً سنگین را بردارید که پوستشان صاف و بی‌لکه‌های نرم، بریدگی یا جوانه باشد. اندازه‌های نزدیک به هم انتخاب کنید تا در فر هم‌زمان بپزند.

آن را نشسته، در جای خشک، خنک و تاریک با جریان هوا نگه دارید؛ یخچال معمولاً بافت و مزه‌اش را نامطلوب می‌کند. سیب‌زمینی شیرین پخته را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و طی چند روز مصرف کنید.

برای سوپ، پوره، کاری و خوراک سبزیجات مناسب است و می‌توانید آن را مکعبی یا خلالی کنید و در فر بپزید. سیب‌زمینی شیرین تنوری با ماست و سبزی‌های معطر، یا با لوبیا و ادویه، یک وعدهٔ ساده می‌شود.

بله، اما معمولاً خام سفت و نشاسته‌ای است و پختن آن را نرم‌تر و شیرین‌تر می‌کند. اگر خام می‌خورید، آن را خوب بشویید و نازک رنده یا خلال کنید.

یک سیب‌زمینی شیرین متوسط یا حدود ۱۵۰ گرم پخته، سهمی عملی برای کنار غذاست. این مقدار حدود ۱۶۷ kcal و ۶ g فیبر دارد.

سیب‌زمینی شیرین معمولاً پس از پخت بافتی نرم‌تر و مزه‌ای شیرین‌تر دارد و برای پوره، سوپ و غذاهای ادویه‌دار خوب است. نامش گمراه‌کننده است: از نظر گیاه‌شناسی خویشاوند سیب‌زمینی معمولی نیست.