تارت توت‌فرنگی

خمیر را در قالب پهن کنید، با چنگال چند سوراخ بزنید و ۲۰ دقیقه در یخچال بگذارید. روی آن کاغذ روغنی و وزنهٔ شیرینی‌پزی یا حبوبات خشک بریزید و در فر ازپیش‌گرم‌شده با دمای ۱۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۱۵ دقیقه بپزید؛ سپس وزنه را بردارید و ۵ تا ۱۰ دقیقه دیگر بپزید تا کف خمیر طلایی شود.

توت‌فرنگی‌های سفت، خوش‌رنگ و بی‌لکه را انتخاب کنید؛ میوهٔ خیلی رسیده آب می‌اندازد و تارت را خیس می‌کند. توت‌فرنگی‌ها را پیش از جداکردن کلاهک بشویید و کاملاً خشک کنید، سپس درست پیش از چیدن روی تارت برش بزنید.

تارتِ دارای کرم یا کاستارد را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و بهتر است ظرف یکی دو روز آن را بخورید. برای جلوگیری از نرم‌شدن خمیر، توت‌فرنگی و کرم را تا نزدیک زمان سرو روی پوستهٔ پخته نچینید.

فریزکردن تارتِ کامل معمولاً نتیجهٔ خوبی نمی‌دهد؛ توت‌فرنگی پس از یخ‌زدایی آب می‌اندازد و خمیر تردی‌اش را از دست می‌دهد. پوستهٔ خالیِ پخته را جداگانه فریز کنید و پس از یخ‌زدایی، آن را چند دقیقه در فر گرم کنید و بعد تارت را ببندید.

این تارت را با چای یا قهوه سرو کنید؛ کنار آن کمی خامهٔ زده‌شده یا یک قاشق بستنی وانیلی هم می‌چسبد. اگر تارت شیرین است، چای یا قهوهٔ بدون شکر تعادل خوبی ایجاد می‌کند.

تمشک یا مخلوط تمشک و بلوبری را می‌توانید به‌جای توت‌فرنگی روی تارت بچینید. میوه‌های یخ‌زده را پیش از استفاده کاملاً یخ‌زدایی و آبکش کنید تا شیره‌شان خمیر را نرم نکند.

تارت معمولاً در قالب کم‌عمق و با دیوارهٔ صاف پخته می‌شود و پوسته‌اش اغلب بدون پوشش رویی است؛ پای معمولاً خمیر عمیق‌تر و گاهی لایهٔ خمیر روی میوه دارد. تارت توت‌فرنگی هم بیشتر با توت‌فرنگی تازه و کرم یا کاستارد پر می‌شود.

صبر کنید پوستهٔ پخته کاملاً خنک شود و کرمِ داخل تارت هم خودش را بگیرد؛ اگر مواد گرم باشند، خمیر نرم می‌شود. توت‌فرنگی را نزدیک زمان سرو بچینید و برای براق‌شدن، لایه‌ای نازک از ژلهٔ زردآلو یا مربای صاف‌شده روی آن بمالید.