قزل‌آلای رنگین‌کمان

فر را روی ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد گرم کنید. فیله را با کمی روغن، نمک، فلفل و آب‌لیمو در سینی بگذارید و حدود ۱۲ تا ۱۵ دقیقه بپزید؛ وقتی گوشت مات شد و با چنگال ورقه‌ورقه شد، آماده است.

فیلهٔ خشک‌شده را در تابهٔ داغ با کمی روغن، ابتدا از سمت پوست، ۴ تا ۵ دقیقه بپزید؛ برگردانید و ۲ تا ۳ دقیقهٔ دیگر بپزید. اگر ماهی کامل است، زمان بیشتری لازم دارد و باید مغز آن کاملاً پخته باشد.

ماهی تازه بوی ملایم دریا یا آب شیرین دارد، نه بوی تند؛ چشم‌هایش شفاف و گوشتش سفت و مرطوب است. فیله‌ای را انتخاب کنید که لبه‌های خشک یا تغییررنگ‌داده نداشته باشد.

ماهی تازه را در ظرف دربسته، در سردترین بخش یخچال نگه دارید و ترجیحاً همان روز یا روز بعد بپزید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را در بسته‌بندی محکم فریز کنید؛ پس از یخ‌زدایی در یخچال، دوباره منجمدش نکنید.

طعم ملایم و چرب آن با آب‌لیمو، شوید، جعفری و سیر جور است. آن را با سیب‌زمینی تنوری، سبزیجات کبابی یا برنج و سبزی سرو کنید.

قزل‌آلای سالمونی معمولاً رنگ گوشت پررنگ‌تری دارد؛ اسمش به رنگ سالمون‌مانند اشاره می‌کند، نه اینکه همان ماهی سالمون باشد. در هر ۱۰۰ گرم، قزل‌آلای سالمونی ۱۴۳ کیلوکالری و ۷٫۴ گرم چربی دارد، در برابر ۱۵۳ کیلوکالری و ۸٫۸ گرم چربی در قزل‌آلای رنگین‌کمان.

خوردن ماهی خام خطر انگل و آلودگی دارد؛ نمک‌سود یا آب‌لیموخورده‌کردن هم آن را لزوماً ایمن نمی‌کند. اگر آن را خام یا نیم‌پز می‌خواهید، فقط ماهیِ مخصوص این مصرف را از فروشندهٔ مطمئن تهیه کنید؛ پخت کامل انتخاب مطمئن‌تری است.

این ماهی منبع ویتامین دی و ویتامین ب۱۲ است و سلنیوم قابل‌توجهی هم دارد. یک وعدهٔ ۱۰۰ گرمی آن ۱۸٫۷ میکروگرم ویتامین دی و ۴٫۷ میکروگرم ویتامین ب۱۲ فراهم می‌کند.