پنیر بز

آن را با چاقوی باریک و تیز برش بزنید؛ اگر پنیر به تیغه می‌چسبد، چاقو را میان برش‌ها پاک کنید. حدود ۲۰ دقیقه پیش از سرو از یخچال بیرون بیاورید تا عطر و بافتش بهتر آشکار شود.

آن را در کاغذ مخصوص پنیر یا کاغذ روغنی بپیچید و داخل ظرف دربسته در یخچال بگذارید؛ بسته‌بندی کاملاً چسبیده می‌تواند رطوبت را حبس کند. پس از هر بار مصرف، دوباره بپیچید و اگر بوی نامعمول یا بافت لزج پیدا کرد، دور بریزید.

آن را روی سالاد سبزی‌های برگ‌دار، تارت پیاز یا پیتزا خرد کنید؛ حرارت زیاد ممکن است طعم تندش را برجسته کند، پس برای پیتزا آن را نزدیک پایان پخت اضافه کنید. کنار چغندر پخته، گردو و نان برشته هم ترکیب خوش‌طعمی می‌سازد.

ترشی ملایم میوه‌هایی مثل گلابی یا انجیر، گردو و نان خمیرترش با طعم شور و تیز آن جور درمی‌آیند. برای یک لقمه ساده، پنیر را با گلابی نازک‌شده و کمی عسل روی نان بگذارید.

اگر طعم ملایم‌تری می‌خواهید، پنیر بزِ تازه را جایگزین کنید؛ نرم‌تر و مرطوب‌تر است، پس آن را پس از پخت به غذا اضافه کنید. برای بافتی سفت‌تر، پنیر فتا خردشده مناسب است، اما طعمش شورتر است.

پنیر بزِ رسیده خشک‌تر و غلیظ‌تر است و معمولاً طعم تندتری دارد؛ پنیر بزِ تازه نرم و مرطوب است. پنیر بزِ رسیده در هر ۱۰۰ گرم ۴۶۲ کیلوکالری دارد، در برابر ۲۹۷ کیلوکالری برای پنیر بزِ تازه.

حدود ۳۰ گرم، یعنی یک تکه کوچک، برای افزودن به سالاد یا نان معمولاً کافی است. همین مقدار ۱۳۹ کیلوکالری و ۸٫۳ گرم پروتئین دارد.

اگر پوست پنیر طبیعی و بدون پوشش مومی یا پلاستیکی باشد، معمولاً خوردنی است و بخشی از عطر پنیر را دارد. اگر روی بسته‌بندی مشخص شده که پوشش خوراکی نیست، آن را جدا کنید.