خیار

خیار را خشک و نشسته، جدا از گوجه‌فرنگی و در کشوی میوه‌ و سبزی یخچال بگذارید؛ شستن پیش از نگهداری رطوبت اضافی ایجاد می‌کند و گوجه‌فرنگی می‌تواند رسیدن آن را تندتر کند. بهتر است خیار را طی چند روز مصرف کنید.

یک برش نازک از سر خیار ببرید و مزه کنید؛ اگر تلخی در پوست بیشتر است، خیار را پوست بگیرید. خیار تلخ را در غذا پنهان نکنید؛ بهتر است آن را دور بیندازید.

خیار، گوجه‌فرنگی و پیاز را نگینی و هم‌اندازه خرد کنید تا هر لقمه ترکیب متعادلی داشته باشد. اگر سالاد را از پیش آماده می‌کنید، آب‌لیمو و نمک را نزدیک زمان سرو اضافه کنید تا خیار آب نیندازد.

اگر پوست خیار نازک و بی‌تلخی است، آن را خوب بشویید و با پوست ریز خرد کنید تا تردی‌اش حفظ شود. خیار پوست‌کلفت یا تلخ را پوست بگیرید؛ خیار را نزدیک زمان سرو اضافه کنید تا آب‌دوغ‌خیار رقیق نشود.

نه؛ پوست خیار خوراکی است و خیار با پوست تردتر می‌ماند. آن را زیر آب جاری بسابید و خشک کنید؛ اگر پوست مومی، ضخیم یا تلخ است، پوست‌گرفتن انتخاب بهتری است.

کدو سبز خامِ جوان را می‌توانید پوست‌گرفته و نگینی جایگزین کنید، اما بافتش از خیار سفت‌تر و کم‌آب‌تر است. آن را پیش از مخلوط‌کردن مزه کنید تا تلخی نداشته باشد.

کدو سبز با ۱۷ کیلوکالری در هر ۱۰۰ گرم، کمی بیشتر از خیار با ۱۶ کیلوکالری انرژی دارد؛ اما تفاوت اصلی در آشپزی بافت است: خیار را معمولاً خام می‌خورند و کدو سبز را بیشتر می‌پزند.

بله؛ خیار را پوست‌گرفته و دانه‌گرفته، تکه‌ای خرد کنید و فقط چند دقیقه با حرارت زیاد تفت دهید تا نرم و آبکی نشود. برای خوردن خام، سالاد و آب‌دوغ‌خیار همچنان کاربردهای رایج‌تری دارد.