کنیاک

آن را در دمای اتاق، خالص یا با چند قطره آب سرو کنید؛ افزودن آب می‌تواند عطرهایش را آشکارتر کند. برای نوشیدنی خنک، کنیاک را با یخ یا در کوکتل‌هایی مثل سایدکار به کار ببرید.

درب بطری را محکم ببندید و آن را دور از نور مستقیم و گرما، ترجیحاً به‌صورت ایستاده نگه دارید. برخلاف شراب، لازم نیست بطری را در یخچال بگذارید.

مقدار کمی کنیاک به سسِ غذاهای گوشتی یا دسرهایی مثل کرپ سوزت عطر می‌دهد. اگر آن را به سس اضافه می‌کنید، بگذارید روی حرارت ملایم بجوشد تا تندی الکل کمتر شود؛ پختن، همهٔ الکل را از بین نمی‌برد.

کنیاک را می‌توانید کنار شکلات تلخ، پنیرهای رسیده یا میوهٔ خشک سرو کنید. برای ترکیب در نوشیدنی، آب‌لیمو و لیکور پرتقال از همراهان شناخته‌شدهٔ آن در کوکتل سایدکار هستند.

برای سس یا دسر، برندیِ بدون طعم‌دهندهٔ غالب نزدیک‌ترین جایگزین است؛ همان مقدار را به کار ببرید و عطر نهایی را بچشید. در دستورهایی که الکل نمی‌خواهید، آبِ سیب یا آبِ انگور سفید جایگزین می‌شود، اما مزهٔ کنیاک را ندارد.

کنیاک نوعی برندی است که باید در منطقهٔ کنیاک فرانسه تولید شود و طبق روش‌های مشخص، از جمله تقطیر دوباره در دیگ مسی و کهنه‌شدن در چوب بلوط، آماده شود. بنابراین هر کنیاکی برندی است، اما هر برندی کنیاک نیست.

بله، در بعضی دستورها کنیاک را گرم می‌کنند و شعله‌ور می‌سازند، اما این کار خطر آتش‌سوزی دارد؛ آن را زیر هود روشن انجام ندهید و بطری را از شعله دور نگه دارید. برای عطر دادن به غذا، افزودن آن بدون شعله‌ور کردن کافی است.

خیر؛ کنیاک نوشیدنی الکلی است، پس پس از نوشیدن آن رانندگی نکنید و آن را در دسترس کودکان نگذارید. الکلِ باقی‌مانده در نوشیدنی یا غذای پخته‌شده را نیز برای کودک مناسب فرض نکنید.