หัวผักกาด

หัวอ่อนที่ผิวเรียบและบางล้างให้สะอาดแล้วปรุงทั้งเปลือกได้ ส่วนหัวแก่ที่ผิวหนาหรือเป็นเส้นใยควรปอกเปลือกก่อน หั่นเป็นชิ้นขนาดใกล้กันเพื่อให้สุกพร้อมกัน

หั่นเป็นชิ้นแล้วต้มในน้ำเดือดประมาณ 10–15 นาที จนส้อมแทงทะลุได้ หากต้มทั้งหัวอาจใช้เวลานานกว่า นำไปบดกับเนยหรือเติมลงในซุปและสตูว์ได้

หั่นเป็นชิ้นคลุกน้ำมันเล็กน้อย แล้วอบที่ 200 °C ราว 25–35 นาที พลิกระหว่างอบ ความหวานจะเด่นขึ้นเมื่อผิวเกรียมเล็กน้อย; หัวที่โตและแก่กว่ามักมีรสฉุนหรือขมกว่าหัวอ่อน

เลือกหัวที่แน่น หนักเมื่อเทียบกับขนาด ผิวไม่เหี่ยวหรือมีรอยช้ำ หัวขนาดเล็กถึงกลางมักเนื้อนุ่มและรสอ่อนกว่า หากยังมีใบติดอยู่ ใบควรดูสดไม่เหลือง

ตัดใบออกก่อน เพราะใบดึงความชื้นจากหัว แล้วเก็บหัวที่ยังไม่ล้างในถุงหรือภาชนะที่ระบายอากาศได้ในตู้เย็น เมื่อหั่นหรือปอกแล้วให้ใส่ภาชนะปิดสนิทและแช่เย็น

ใส่ในซุปและสตูว์กับแครอต มันฝรั่ง หรือเนื้อสัตว์ หรือบดเสิร์ฟแทนมันบดก็ได้ หัวผักกาดอบเข้ากับสมุนไพรอย่างไทม์และโรสแมรี ส่วนหัวดิบหั่นบางใส่สลัดได้

แทนได้ในซุป สตูว์ และผักบด แต่หัวผักกาดมีรสฉุนหวานและเนื้อเบากว่ามันฝรั่ง จึงอาจไม่ข้นหรืออยู่ทรงเท่าเมื่อนำไปบดหรืออบ

หัวผักกาดขาวให้พลังงาน 24 kcal ต่อ 100 g ส่วนหัวผักกาดให้ 26 kcal ต่อ 100 g; หัวผักกาดขาวมีคาร์โบไฮเดรต 3.6 g และใยอาหาร 1.8 g ต่อ 100 g ขณะที่หัวผักกาดมี 4.3 g และ 2.8 g ตามลำดับ