گواوا توت‌فرنگی

میوهٔ رسیده معمولاً سرخ تا ارغوانی و خوش‌بوست و با فشار ملایم کمی نرم می‌شود؛ میوهٔ سفت را چند روز در دمای اتاق بگذارید تا برسد. پوستش خوراکی است و لازم نیست آن را بگیرید.

میوه را بشویید و همان‌طور با پوست بخورید؛ دانه‌های ریز داخلش هم خوراکی‌اند. اگر بافت دانه‌ها برایتان خوشایند نیست، میوهٔ خردشده را از صافی رد کنید.

میوه‌های نارس را بیرون از یخچال و دور از آفتاب بگذارید تا نرم و معطر شوند. میوهٔ رسیده را در ظرفی کم‌عمق در یخچال نگه دارید و طی چند روز مصرف کنید؛ برای نگه‌داری طولانی‌تر، پوره‌اش را فریز کنید.

برای مربا یا سس میوه، میوه‌های خردشده را با کمی آب روی حرارت ملایم بپزید تا نرم شوند، سپس برای جداکردن دانه‌ها از صافی رد کنید. پورهٔ صاف‌شده را می‌توانید به ماست، بستنی یا اسموتی اضافه کنید.

دانه‌ها ریز و خوراکی‌اند، اما در مربا ممکن است زیر دندان بیایند؛ میوه را پس از نرم‌شدن از صافی رد کنید تا مربایی یکدست داشته باشید. پورهٔ صاف‌شده را با شکر و کمی آب‌لیمو بجوشانید تا غلیظ شود.

گواوا توت‌فرنگی میوه‌ای کوچک و گرد با پوست سرخ و دانه‌های ریز است؛ توت‌فرنگی معمولی شکل قلبی و دانه‌هایی روی سطحش دارد. عطر گواوا توت‌فرنگی معمولاً یادآور گواوا و میوه‌های گرمسیری است.

هر دو از سردهٔ گواوا هستند، اما گواوا توت‌فرنگی میوه‌ای کوچک‌تر با پوست سرخ و مزه‌ای معطر و ترش‌وشیرین دارد. گواوای معمولی اغلب بزرگ‌تر است و گوشتش می‌تواند سفید یا صورتی باشد.