موز پلانتین

پلانتین سبز سفت و نشاسته‌ای‌تر است و برای آب‌پزکردن یا تهیهٔ توستونِه مناسب‌تر؛ نوع زرد یا سیاه نرم‌تر و شیرین‌تر است و برای سرخ‌کردن به شکل مادورو به کار می‌رود. پوست تیره به‌تنهایی نشانهٔ خراب‌شدن نیست، اما میوهٔ کپک‌زده یا لهیده را نخرید.

دو سر میوه را ببُرید و پوست را از طول چند جا شیار دهید؛ پوست پلانتین سبز معمولاً به‌آسانی مثل پوست موز معمولی جدا نمی‌شود. اگر سفت است، تکه‌ها را چند دقیقه در آب گرم بگذارید تا پوست‌گرفتن آسان‌تر شود.

برای مادورو، پلانتین زرد و نرم را مورب به برش‌های حدود یک‌ونیم‌سانتی‌متری ببُرید و در روغن با حرارت متوسط، هر طرف را حدود ۲ تا ۳ دقیقه سرخ کنید تا طلایی شود. برای توستونِه، پلانتین سبز را تکه‌تکه سرخ کنید، هر تکه را تخت بکوبید و دوباره سرخ کنید تا برشته شود.

پلانتین سبز را پوست بگیرید و به تکه‌های درشت ببُرید؛ در آب جوشِ کمی نمک‌دار حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه بپزید تا چنگال به‌آسانی در آن فرو برود. آن را کنار خوراک لوبیا یا گوشت سرو کنید، یا له کنید و به شکل پوره درآورید.

برش‌های سرخ‌شدهٔ شیرینِ مادورو کنار برنج و لوبیا یا گوشت کبابی خوش‌طعم‌اند؛ توستونِهٔ ترد را هم معمولاً با دیپ، سیر یا غذاهای دریایی می‌خورند. پورهٔ پلانتین آب‌پز نیز کنار خوراک‌های پرسس خوب می‌شود.

برای مادورو، موز معمولیِ رسیده زودتر نرم می‌شود و همان بافت پلانتینِ سرخ‌شده را نمی‌دهد؛ اگر جایگزینش می‌کنید، برش‌ها را درشت‌تر بگیرید و کوتاه‌تر سرخ کنید. پلانتین نشاسته‌ای‌تر است و برای دستورهایی که میوه باید شکلش را حفظ کند مناسب‌تر می‌ماند.

پلانتین نارس را در دمای اتاق بگذارید تا برسد؛ نگهداری در یخچال رسیدن را کند می‌کند و پوست را تیره می‌سازد. پلانتین رسیده را می‌توانید پوست بگیرید، خرد کنید و در ظرف دربسته منجمد کنید تا برای پخت‌وپز آماده باشد.