ژله

پودر ژله را اول در آب داغ حل کنید و هم بزنید تا دانه‌ای باقی نماند؛ بعد آب سرد را اضافه کنید. مایه را در یخچال بگذارید تا ببندد؛ معمولاً چند ساعت زمان می‌برد.

آناناس و کیوی تازه آنزیم‌هایی دارند که مانع بستن ژلاتین می‌شوند. برای استفاده از آن‌ها، میوه را چند دقیقه بجوشانید یا از نوع کنسروی استفاده کنید و پس از خنک‌شدن به ژله بیفزایید.

ژله را در ظرف دربسته و در یخچال نگه دارید و بهتر است طی سه تا چهار روز مصرفش کنید. ژله‌ای را که مدت زیادی بیرون از یخچال مانده، دوباره سرد نکنید و نگه ندارید.

آگار که از جلبک دریایی به دست می‌آید، جایگزین گیاهی ژلاتین است؛ اما روش کارش فرق دارد و باید آن را در مایع بجوشانید تا فعال شود. مقدار مصرف را از دستور مخصوص آگار بگیرید، چون جایگزینی یک‌به‌یک معمولاً نتیجه نمی‌دهد.

ژله را با میوه خردشده، خامه یا بستنی سرو کنید؛ ژله بستنی هم دسر شناخته‌شده‌ای است. اگر میوه را داخل ژله می‌ریزید، تکه‌ها را کوچک کنید و میوه‌های تازه‌ای را که مانع بستن ژله می‌شوند، پیش‌تر حرارت دهید.

تکه‌های سفت و لغزنده ژله ممکن است در گلوی کودک خردسال گیر کنند. اگر به او ژله می‌دهید، مقدار کمی را به تکه‌های خیلی کوچک تقسیم کنید و هنگام خوردن کنارش بمانید.

ژلاتین ماده‌ای است که با حل‌شدن در مایع و سردشدن آن را می‌بندد؛ ژله معمولاً به دسری گفته می‌شود که با ژلاتین، آب و طعم‌دهنده درست شده است. پودر ژله آماده اغلب از پیش شیرین و طعم‌دار است.