خیار

خیاری را بردارید که سفت، سنگین و بدون لکه‌های نرم یا چروکیده باشد. پوست براق به‌تنهایی نشانه تازگی نیست؛ انتهای خیار هم نباید شل یا له‌شده باشد.

خیار را نشسته و خشک، در کشوی سبزیجات یخچال و دور از موز و گوجه‌فرنگی بگذارید؛ این میوه‌ها می‌توانند روند رسیدن و نرم‌شدنش را تندتر کنند. بهتر است آن را در دستمال کاغذی یا پارچه‌ای خشک و شل پیچیده نگه دارید و درست پیش از مصرف بشویید.

خیار و گوجه را ریز و هم‌اندازه خرد کنید و اگر خیار پرآب است، دانه‌های وسطش را با قاشق بیرون بیاورید. آب‌لیمو و نمک را نزدیک زمان سرو اضافه کنید تا سبزی‌ها مدت زیادی در آب خودشان نمانند.

برای ماست‌وخیار غلیظ‌تر، خیار را ریز نگینی کنید؛ آب کمتری وارد ماست می‌شود و بافت خیار هم زیر دندان می‌ماند. اگر رنده‌اش می‌کنید، آب اضافی را بگیرید و آن را درست پیش از افزودن به ماست آماده کنید.

اگر پوست خیار نازک و خوش‌خوراک است، پس از شستن با آب روان می‌توانید آن را با پوست بخورید. پوست ضخیم یا تلخ را بگیرید؛ برای سالاد هم پوست‌گرفتن نواری، ظاهر خیار را زیباتر می‌کند.

نه همیشه؛ تلخی ممکن است در بخش‌های بیشتری از خیار پخش شده باشد. یک برش کوچک بچشید و اگر تلخی محسوس بود، خیار را مصرف نکنید؛ بریدن سر و ته به‌تنهایی راه مطمئنی برای برطرف‌کردن تلخی نیست.

می‌شود، اما خیارشور مزه شور و ترش‌تری دارد و بافت سالاد را عوض می‌کند؛ نمک و آب‌لیمو را کمتر بریزید و آن را درست پیش از سرو اضافه کنید. برای سالاد شیرازی معمولاً خیار تازه مناسب‌تر است، اما خیارشور در سالاد الویه و کنار ساندویچ خوب می‌نشیند.