چوریزو

چوریزوی تازه را از پوشش بیرون بیاورید و در تابه روی حرارت متوسط خرد کنید؛ حدود ۸ تا ۱۰ دقیقه بپزید تا کاملاً قهوه‌ای شود و مرکز آن به ۷۱ درجهٔ سانتی‌گراد برسد. نوع خشک و عمل‌آوری‌شده معمولاً آمادهٔ خوردن است و می‌توانید آن را برش بزنید یا کمی در تابه گرم کنید.

چوریزوی تازه را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و ظرف یک تا دو روز بپزید؛ برای نگهداری طولانی‌تر آن را بسته‌بندی و منجمد کنید. چوریزوی خشک را پس از باز کردن در یخچال، پیچیده یا در ظرف دربسته نگه دارید.

چوریزوی سرخ‌شده با تخم‌مرغ، سیب‌زمینی، لوبیا و برنج خوب جور می‌شود. در پائیا و خوراک لوبیا هم به غذا عطر دودی و تندی می‌دهد؛ چون چربی زیادی پس می‌دهد، پیش از افزودن روغن آن را کمی در تابه بپزید.

برای نزدیک‌شدن به طعم چوریزو، سوسیس خوک یا مرغ را با پاپریکای دودی، سیر و کمی فلفل قرمز مزه‌دار کنید. در غذاهایی مثل خوراک لوبیا، چیستوررا هم جایگزین مناسبی است، اما معمولاً چرب‌تر است.

چیستوررا در هر ۱۰۰ گرم ۵۰٫۵ گرم چربی دارد، درحالی‌که چوریزو ۳۲ گرم دارد؛ چیستوررا همچنین ۵۱۲ کیلوکالری دارد. چیستوررا معمولاً باریک‌تر است و سریع‌تر می‌پزد.

چوریزوی تازه را خام نخورید؛ باید کاملاً پخته شود. چوریزوی خشک یا عمل‌آوری‌شده را فقط وقتی بدون پخت بخورید که برای مصرف آماده باشد؛ نوع تازه را از خشک با ظاهر و سفتی تشخیص ندهید.

چوریزو منبع پروتئین است و در هر ۱۰۰ گرم ۲۴ گرم پروتئین دارد. بااین‌حال، سوسیس نمک زیادی دارد و معمولاً چند برش برای طعم‌دادن به غذا کافی است.

بعضی چوریزوها تندند و بعضی بیشتر طعم پاپریکای دودی و سیر دارند. اگر تندی برایتان مهم است، نوع ملایم را بخرید؛ در خوراک هم می‌توانید آن را جداگانه سرخ کنید و کم‌کم بیفزایید.