حلزون دریایی

اگر خام است، آن را در آب جوش ملایم بپزید تا گوشت از صدف جدا شود؛ حلزون‌های کوچک معمولاً حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه زمان می‌خواهند. پخت طولانی آن را سفت می‌کند، پس پس از جداکردن گوشت، فقط کوتاه در سس یا تابه گرمش کنید.

صدف‌ها را زیر آب سرد با برس بسابید و هرکدام را که ترک دارد یا بوی نامطبوع می‌دهد دور بیندازید. اگر زنده‌اند، چند بار در آب سرد بشویید تا شن‌ریزه و آلودگی سطحی جدا شود؛ بخش‌های روده‌ای تیره را پس از بیرون‌آوردن گوشت جدا کنید.

حلزون زنده باید به صدف چسبیده باشد و با لمس، واکنش نشان دهد؛ صدف شکسته، گوشت بی‌حرکت یا بوی تند و ناخوشایند نشانه دورریختن آن است. نوع پخته یا بسته‌بندی‌شده را سرد نگه دارید و محصولی بخرید که بسته‌بندی سالم و بوی ملایم دریایی دارد.

گوشت پخته را حداکثر تا دو ساعت پس از پخت در ظرف دربسته و یخچال بگذارید و طی ۳ تا ۴ روز مصرف کنید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را در ظرف مناسب فریزر منجمد کنید و پس از یخ‌زدایی در یخچال، فقط یک‌بار کاملاً گرم کنید.

گوشتش با سیر، جعفری، کره یا روغن زیتون، فلفل و آب‌لیمو خوب جور می‌شود؛ آن را می‌توان با نان، پاستا یا برنج سرو کرد. در غذاهای دریایی، افزودنش به خوراک گوجه‌ای یا خوراکی با سس تند، مزه شور و دریایی آن را متعادل می‌کند.

خام نخورید؛ حلزون خام یا نیم‌پز ممکن است آلودگی‌های بیماری‌زا داشته باشد. آن را تا زمانی بپزید که گوشت کاملاً داغ و سفت شده باشد و از صدف جدا شود؛ حلزون دریاییِ صیدشده در آب‌های آلوده نیز با پخت معمولی لزوماً ایمن نمی‌شود.

حلزون دریایی در هر ۱۰۰ گرم ۲۰ گرم پروتئین دارد، در برابر ۱۶٫۵ گرم در حلزون معمولی؛ هر دو پروتئین زیادی دارند و چربی‌شان کم است. مزه و بافتشان یکسان نیست، پس حلزون معمولی جایگزین دقیقِ حلزون دریایی در غذاهای دریایی نمی‌شود.

حلزون دریایی منبع روی، مس، آهن و منیزیم است؛ در هر ۱۰۰ گرم ۱۲٫۱ میلی‌گرم روی و ۶٫۶ میلی‌گرم مس دارد. همچنین ویتامین ب۱۲ آن بالاست: ۲۱ میکروگرم در هر ۱۰۰ گرم.