Zielona papryka

Szukaj jędrnej, ciężkiej jak na swój rozmiar, z gładką, błyszczącą skórką bez miękkich plam i pomarszczeń. Zielona papryka jest zwykle mniej słodka i bardziej wyrazista niż czerwona.

Nie — wystarczy ją umyć. Przekrój ją wzdłuż, usuń gniazdo nasienne i białe błonki, a potem pokrój; skórka zmięknie podczas smażenia lub pieczenia.

Pokrojoną w paski smaż na średnio dużym ogniu przez około 5–7 minut, często mieszając, aż zmięknie, ale zachowa lekki chrup. Do miękkiej, mocno zrumienionej papryki smaż ją kilka minut dłużej.

Połówki bez gniazd nasiennych piecz skórką do góry w 220°C przez około 20–25 minut, aż skórka miejscami sczernieje. Przykryj je na kilka minut, a potem zdejmij skórkę, jeśli chcesz uzyskać delikatniejszy miąższ.

Trzymaj ją nieumytą w szufladzie lodówki, najlepiej luźno włożoną do papierowej torby; zwykle zachowuje jędrność przez około tydzień. Pokrojoną przechowuj szczelnie zamkniętą w lodówce i zużyj w ciągu kilku dni.

Dobrze sprawdza się w leczo, fajitas, szakszuce i na pizzy, a surowa pasuje do sałatek oraz hummusu. Dodaj ją wcześniej niż pomidory w daniach duszonych, żeby zdążyła zmięknąć.

Tak: zielona jest mniej dojrzała, zwykle bardziej wytrawna i lekko gorzkawa, a czerwona — słodsza. W podanych wartościach na 100 g czerwona papryka ma 32 kcal, a zielona 22 kcal.

Tak — umyj ją pod bieżącą wodą, usuń gniazdo nasienne i pokrój w paski do chrupania albo sałatki. Jeśli surowa skórka ci przeszkadza, upiecz paprykę i ją obierz.