سیب‌زمینی با پوست قرمز

پوست نازکش معمولاً بعد از پخت خوش‌خوراک می‌ماند؛ سیب‌زمینی‌ها را خوب بسابید و با پوست بپزید تا شکلشان حفظ شود. اگر پوست آسیب‌دیده یا سبز است، آن قسمت را جدا کنید.

آن‌ها را به قاچ‌های هم‌اندازه ببرید، خشک کنید و با کمی روغن و ادویه مخلوط کنید. در فرِ ازپیش‌گرم‌شده با دمای ۲۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۳۰ تا ۴۰ دقیقه بپزید و یک‌بار زیرورو کنید.

سیب‌زمینی‌های کوچک را کامل در آب سرد بگذارید و پس از جوش‌آمدن، حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه آرام بجوشانید؛ تکه‌های بزرگ‌تر زمان بیشتری می‌خواهند. وقتی چاقو به‌آسانی تا مرکز فرو رفت، آن‌ها را آبکش کنید.

بله، چون هنگام پخت معمولاً بافتش را نگه می‌دارد و له نمی‌شود. آن را آب‌پز کنید، بگذارید کمی خنک شود و با خیارشور، پیازچه و سس دلخواه مخلوط کنید.

آن را نشسته، در جای تاریک، خشک و خنک و با جریان هوا نگه دارید؛ کیسهٔ کاغذی یا سبد بهتر از ظرف دربسته است. کنار پیاز نگذارید و سیب‌زمینی پخته را در ظرف دربسته داخل یخچال بگذارید.

سیب‌زمینی‌های سفت و نسبتاً صاف را انتخاب کنید که پوستشان بریدگی، کپک یا لکهٔ سبز نداشته باشد. جوانه‌های زیاد یا بافت چروکیده معمولاً نشانهٔ کهنگی است.

برای سالاد یا آب‌پزکردن، سیب‌زمینی زردِ سفت جایگزین خوبی است و شکلش را نسبتاً خوب نگه می‌دارد. برای برشته‌کردن هم سیب‌زمینی با پوست قهوه‌ای مناسب است، هرچند بافتش ممکن است آردی‌تر شود.

سیب‌زمینی شیرین شیرینی طبیعی بیشتری دارد و گوشت نارنجی یا سفیدش پس از پخت نرم‌تر می‌شود؛ سیب‌زمینی با پوست قرمز مزه‌ای ملایم‌تر دارد و در سالاد و غذاهای آب‌پز بهتر شکلش را حفظ می‌کند.