سیب

اگر پوست سالم است و سیب را زیر آب روان خوب می‌شویید، خوردن آن با پوست راه ساده‌ای برای نگه‌داشتن بخشی از فیبر است. برای پوره یا بعضی شیرینی‌ها، پوست‌گرفتن بافت نرم‌تری می‌دهد.

برش‌ها را با کمی آب‌لیمو آغشته کنید و در ظرف دربسته بگذارید؛ اسیدیتهٔ آب‌لیمو کندشدن قهوه‌ای‌شدن را به تأخیر می‌اندازد. اگر قرار است به‌زودی خورده شوند، می‌توانید آن‌ها را در آب سرد هم نگه دارید.

سیب‌های سفت و کمی ترش را به قاچ‌های هم‌اندازه ببُرید و برای پای در فر با دمای ۱۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۴۰ تا ۵۰ دقیقه بپزید. پخت کوتاه در تابه هم برای تارت مناسب است؛ قاچ‌ها را فقط چند دقیقه تفت دهید تا کمی نرم شوند، نه خمیری.

سیب‌های سالم و بدون ضربه را در یخچال، در کشوی میوه و سبزی، نگه دارید و آن‌ها را از میوه‌های حساس به اتیلن دور بگذارید؛ سیب هنگام رسیدن این گاز را آزاد می‌کند. سیب له‌شده یا بریده را زودتر مصرف کنید و برش‌ها را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید.

سیب در پای سیب، تارت، کمپوت و سس سیب کاربرد دارد و در سالاد کلم یا سالاد سبز هم بافت تردی می‌دهد. برای میان‌وعده، قاچ‌های سیب را با کرهٔ بادام‌زمینی یا پنیر بخورید.

برای پای و تارت، گلابیِ سفت را جایگزین کنید و مقدار برش‌ها را همان نگه دارید؛ گلابی زودتر نرم می‌شود، پس کمی زودتر پخت را بررسی کنید. در سس یا پوره، گلابی یا بهِ پخته هم جایگزین مناسبی است.

در هر صد گرم، سیب سبز حدود ۲٫۵ گرم فیبر دارد؛ سیب حدود ۲ گرم دارد. سیب سبز معمولاً مزهٔ ترش‌تری دارد، اما شیرینی و ترشی دقیق به نوع و رسیدگی میوه بستگی دارد.

بهتر است هسته را نخورید؛ چند دانهٔ تصادفی معمولاً جای نگرانی ندارد، اما دانه‌ها ترکیبی دارند که هنگام جویدن می‌تواند مواد سمی آزاد کند. هسته را به‌ویژه از دسترس کودکان خردسال دور نگه دارید.