انار

سر انار را ببرید و روی پوست، در امتداد پره‌های سفید، چند برش کم‌عمق بزنید. انار را در کاسه‌ای از آب باز کنید؛ دانه‌ها ته‌نشین می‌شوند و تکه‌های سفید روی آب می‌آیند.

دانه‌ها را پس از جداکردن، آبکش کنید و با دستمال خشک کنید تا سالاد را آبکی نکنند. آن‌ها را درست پیش از سرو روی سالاد، آش یا خوراک بریزید تا رنگ و بافتشان تازه بماند.

انار سالم و نشکافته را در جای خنک و دور از آفتاب نگه دارید؛ برای نگه‌داری طولانی‌تر، آن را در یخچال بگذارید. دانه‌های جداشده را در ظرف دربسته در یخچال نگه دارید و طی چند روز مصرف کنید.

دانه یا رب انار از مواد شناخته‌شدهٔ فسنجان است و دانه‌های تازه را روی سالاد، آش و ماست می‌ریزند. در سالاد، ترکیب انار با سبزی‌های معطر و گردو رایج است.

اگر دانه‌های انار را برای ترشی و تردی می‌خواهید، تکه‌های کوچک سیب ترش می‌توانند جایگزین شوند، اما طعم و رنگ انار را ندارند. برای مزهٔ ترش در سس یا خورش، کمی آب انار یا رب انار مناسب‌تر است؛ مقدار را کم‌کم اضافه کنید.

دانهٔ انار فیبر دارد، اما در آب انارِ صاف‌شده تقریباً همهٔ فیبر از دست می‌رود: انار در هر ۱۰۰ گرم ۳٫۵ گرم فیبر دارد و آب انار ۰٫۱ گرم. آب انار نوشیدنی است؛ دانهٔ کامل بافت جویدنی دارد.

بخش‌های قرمز و آبداری که می‌خوریم، پوشش آبدار دانه‌ها هستند؛ خود دانه هم داخل آن‌ها قرار دارد. این میوه از گل درخت انار شکل می‌گیرد و پوست چرمی‌اش با رسیدن خشک‌تر و سفت‌تر می‌شود.

بله، هستهٔ ریز داخل دانه‌ها خوراکی است و معمولاً همراه بخش آبدار خورده می‌شود. برای کودک خردسال، دانه‌های کامل می‌توانند خطر خفگی داشته باشند؛ آن‌ها را متناسب با توان جویدن کودک آماده کنید و هنگام خوردن مراقبش باشید.