سرکه بالزامیک

پایهٔ آن شیرهٔ انگورِ پخته‌شده است که تخمیر و کهنه می‌شود؛ نوع‌های معمولی ممکن است سرکهٔ شراب و شیرهٔ انگور هم داشته باشند. نوع سنتی با روش و مدت کهنگی مشخصی تهیه می‌شود و معمولاً غلیظ‌تر است.

برای چاشنی روزمره، نوعی را انتخاب کنید که طعم ترش و شیرین متعادلی دارد و بیش از حد شربتی نیست. اگر دنبال نوع سنتی هستید، نام و روش تولید باید روشن باشد؛ سرکهٔ بالزامیک سنتی با نوع معمولیِ مخصوص سالاد یکی نیست.

برای یک سس ساده، یک سهم سرکه بالزامیک را با سه سهم روغن زیتون، کمی خردل و فلفل مخلوط کنید. آن را درست پیش از سرو روی سالاد بریزید تا برگ‌ها تازه بمانند؛ برای سالاد گوجه‌فرنگی و موزارلا هم چند قطره کافی است.

آن را در قابلمهٔ کوچک روی حرارت ملایم بجوشانید و هر از گاهی هم بزنید؛ معمولاً ۱۰ تا ۱۵ دقیقه زمان می‌برد تا حدود نصف شود. از کنار قابلمه دور نشوید، چون قند انگور زود می‌سوزد؛ سس پس از سردشدن غلیظ‌تر می‌شود.

چند قطره روی توت‌فرنگی، هلو یا گوجه‌فرنگی رسیده طعم آن‌ها را برجسته می‌کند. برای سبزیجات کبابی، قارچ، عدس و پنیرهای ملایم هم مناسب است؛ نوع غلیظ را بیشتر به‌عنوان چاشنی نهایی استفاده کنید.

برای سس سالاد، سرکهٔ شراب قرمز یا سرکهٔ سیب را با کمی عسل یا شیرهٔ انگور مخلوط کنید تا شیرینی و ترشی نزدیک‌تری بگیرد. این جایگزین‌ها طعم انگوری و غلظت سرکهٔ بالزامیک کهنه را ندارند.

بطری را محکم ببندید و در جای خنک و تاریک، دور از اجاق و نور مستقیم بگذارید. نگهداری در یخچال لازم نیست؛ قاشق تمیز به بطری بزنید تا مزه و کیفیتش بهتر حفظ شود.