زغال اخته

زغال‌اختهٔ تازهٔ سفت و سالم را بردارید؛ میوه‌های چروکیده، له‌شده یا کپک‌زده مناسب نیستند. زغال‌اختهٔ رسیده معمولاً سرخ و ترش‌مزه است.

آن را با کمی آب روی حرارت ملایم بگذارید و پس از جوش‌آمدن، حدود ۵ تا ۱۰ دقیقه بپزید؛ به‌محض نرم‌شدن خاموشش کنید. برای کمپوت، میوه‌ها را کامل نگه دارید و آرام هم بزنید.

از زغال‌اخته برای تهیهٔ لواشک، شربت، مربا و کمپوت استفاده می‌کنند. طعم ترش آن کنار غذاهای گوشتی و در سس‌های ترش هم خوب می‌نشیند.

زغال‌اختهٔ نشسته را در ظرفی کم‌عمق و دربسته در یخچال بگذارید و درست پیش از خوردن بشویید. برای نگهداری طولانی‌تر، میوه‌های خشک را در یک لایه منجمد کنید و بعد در کیسه یا ظرف دربسته بریزید.

بله؛ زغال‌اخته را پس از شستن می‌توان خام خورد، اما طعمش معمولاً ترش است. هستهٔ سفتش را نخورید و برای کودکان خردسال، میوه را بی‌هسته و خردشده بدهید.

زغال‌اخته معمولاً سرخ و ترش است و هسته‌ای سفت دارد؛ بلوبری گرد، آبی‌رنگ و معمولاً شیرین‌تر است و هستهٔ درشتی ندارد. این دو میوه یکی نیستند و در دستورها همیشه نمی‌توان آن‌ها را به‌جای هم به کار برد.

برای سس یا نوشیدنی ترش، قره‌قاط جایگزین مناسبی است؛ برای مربا و کمپوت هم می‌توانید از شاه‌توت استفاده کنید، اما طعم نهایی شیرین‌تر و متفاوت‌تر می‌شود.