زردآلو

زردآلویی را بردارید که عطر میوه‌ای داشته باشد و با فشار ملایم انگشت کمی نرم شود، اما له‌شده یا زخمی نباشد. رنگ نارنجیِ یکدست به‌تنهایی نشانهٔ رسیدگی نیست.

زردآلوی نارس را در دمای اتاق بگذارید تا نرم و معطر شود؛ برای سریع‌تر رسیدن، آن را داخل پاکت کاغذی بگذارید. زردآلوی رسیده را در یخچال نگه دارید و پیش از خوردن بشویید.

پوست زردآلو نازک و خوردنی است و معمولاً نیازی به گرفتن آن نیست. میوه را از درز طبیعی نصف کنید و هسته را بیرون بیاورید؛ برای تارت یا کمپوت، نصفه‌ها شکلشان را بهتر حفظ می‌کنند.

زردآلوی تازه با ماست، پنیر و مغزهایی مثل بادام خوب جور می‌شود. برای تارت، کمپوت و سسِ کنار گوشت هم کاربرد دارد؛ زردآلوی خشک را نیز در خورش‌هایی مثل خورش قیسی به کار می‌برند.

در تارت و کمپوت، هلو یا شلیلِ سفت جایگزین مناسبی است؛ آن‌ها را به اندازهٔ زردآلو خرد کنید و بپزید تا نرم شوند، نه آن‌قدر که شکلشان را از دست بدهند. برای طعم ترش‌تر، کمی آب‌لیمو به میوهٔ پخته بیفزایید.

مغزِ داخل هسته را نخورید؛ این مغز می‌تواند ترکیباتی آزاد کند که در بدن به سیانید تبدیل می‌شوند. هسته را دور بیندازید و به کودکان هم ندهید.

چند زردآلوی متوسط یک میان‌وعدهٔ معمول است؛ مقدار فیبر در ۱۰۰ گرم زردآلو ۲٫۱ گرم است. اگر زردآلو را با پوست می‌خورید، آن را زیر آب روان بشویید.