گوجه‌فرنگی

گوجه‌فرنگی‌ای بردارید که نسبت به اندازه‌اش سنگین باشد، پوست صاف و بدون لکه‌های نرم داشته باشد و بوی ملایم و خوشایندی بدهد. گوجه‌فرنگی سفت‌تر برای سالاد مناسب است و نوع کاملاً رسیده برای سس و خورش.

گوجه‌فرنگی نارس را در دمای اتاق و دور از آفتاب بگذارید تا برسد. گوجه‌فرنگی رسیده را اگر قرار است به‌زودی بخورید بیرون نگه دارید؛ برای نگهداری طولانی‌تر در یخچال بگذارید و پیش از مصرف به دمای اتاق برسانید تا عطرش بهتر حس شود.

پوست گوجه‌فرنگی‌ها را با یک برش کوچک و چند ثانیه ماندن در آب جوش جدا کنید، خردشان کنید و با حرارت ملایم بجوشانید تا آب اضافی تبخیر شود. برای سس غلیظ، درِ قابلمه را نیمه‌باز بگذارید و هر از گاهی هم بزنید.

گوجه‌فرنگی خردشده یا رنده‌شده در املت، آبگوشت، خورش‌ها و خوراک لوبیا کاربرد دارد؛ گوجه کبابی هم کنار کباب سرو می‌شود. برای طعم غلیظ‌تر، آن را پیش از افزودن به غذا تفت دهید.

ترکیب گوجه‌فرنگی با خیار، پیاز و سبزی خوردن برای سالاد و کنار غذا آشناست. در غذاهای گرم، سیر، ریحان، فلفل سیاه و روغن زیتون با طعم آن جور درمی‌آیند.

برای سس یا خورش، گوجه‌فرنگی کنسروی خردشده جایگزین مناسبی است؛ رب گوجه‌فرنگی هم طعم غلیظ‌تری می‌دهد، پس کم‌کم اضافه‌اش کنید و با کمی آب رقیق کنید. در سالاد، جایگزین کاملاً مشابهی ندارد.

بله؛ گوجه‌فرنگی‌ها را بشویید و کاملاً خشک کنید، سپس کامل یا خردشده در ظرف دربسته فریز کنید. پس از یخ‌زدایی بافتشان نرم می‌شود، بنابراین برای سس، سوپ و خورش مناسب‌اند، نه سالاد.

از نظر گیاه‌شناسی، گوجه‌فرنگی میوه است، چون از گل به وجود می‌آید و دانه دارد؛ اما در آشپزی معمولاً آن را سبزی به حساب می‌آورند و در غذاهای شور به کار می‌برند.