شیرین‌بیان

طعم شیرین‌بیان از ریشهٔ گیاه شیرین‌بیان می‌آید. آب‌نبات‌ها و نوارهای شیرین‌بیان معمولاً با عصارهٔ ریشه و شیرین‌کننده ساخته می‌شوند؛ پودر شیرین‌بیان، خودِ ریشهٔ خشک و آسیاب‌شده است.

برای دم‌کردن، تکهٔ کوچکی از ریشهٔ خشک را در آب داغ بگذارید و حدود ۵ تا ۱۰ دقیقه صبر کنید، سپس صاف کنید. آب‌نبات شیرین‌بیان جای ریشه را نمی‌گیرد و ممکن است چای را بیش از حد شیرین کند.

آن را در ظرف دربسته، دور از گرما و رطوبت نگه دارید تا نرم و چسبناک نشود. اگر بسته باز شده، نوارها یا آب‌نبات‌ها را در کیسه یا ظرف محکم ببندید.

شیرین‌بیان را معمولاً به‌تنهایی یا کنار چای می‌خورند؛ طعم تند و گیاهی آن با رازیانه و بعضی شکلات‌های تلخ جور درمی‌آید. عصارهٔ شیرین‌بیان همچنین در آب‌نبات‌ها و شیرینی‌های طعم‌دار به کار می‌رود.

اگر دنبال طعم شیرین و کمی گیاهی هستید، رازیانه یا بادیان را امتحان کنید؛ عطرشان نزدیک است، اما مزهٔ مشخص شیرین‌بیان را ندارند. برای دم‌نوش، ریشهٔ شیرین‌بیان را با رازیانه جایگزین کنید، نه با آب‌نبات شیرین‌بیان.

شیرین‌بیان بدون شکر در هر ۱۰۰ گرم ۱۶۷ کیلوکالری دارد؛ نوع شیرین‌بیان معمولی ۳۲۳ کیلوکالری دارد. عبارت «بدون شکر» به معنی بدون کربوهیدرات نیست.

تکه‌های سفت یا چسبناک شیرین‌بیان می‌توانند در دهان کودک گیر کنند؛ برای خردسالان آب‌نبات کامل یا نوار چسبناک ندهید. اگر کودک هنوز خوب نمی‌جود، از دادن آن صرف‌نظر کنید.