پاستیل

پودر ژلاتین را با کمی آب سرد مخلوط کنید تا پف کند، بعد آن را با آب‌میوه گرم و صاف‌شده حل کنید و در قالب‌های کوچک بریزید. قالب را چند ساعت در یخچال بگذارید تا پاستیل خودش را بگیرد؛ آب‌میوه را نجوشانید، چون ممکن است ژلاتین خوب نبندد.

آن را در ظرف دربسته، جای خنک و خشک و دور از آفتاب نگه دارید. یخچال معمولاً لازم نیست؛ رطوبت و میعان پس از بیرون آوردن می‌تواند سطح پاستیل را چسبناک کند.

فهرست مواد تشکیل‌دهنده را بخوانید: پاستیل‌های گیاهی معمولاً به‌جای ژلاتین از پکتین یا آگار استفاده می‌کنند. اگر منشأ ژلاتین برایتان مهم است، فقط نام «ژلاتین» روی بسته کافی نیست و باید منشأ آن مشخص شده باشد.

گرما و رطوبت سطح پاستیل را نرم و چسبناک می‌کند؛ نگهداری در ظرف دربسته و جای خشک کمک می‌کند. اگر پاستیل سرد را بیرون می‌آورید، پیش از باز کردن ظرف صبر کنید تا هم‌دمای محیط شود و بخار آب روی آن ننشیند.

می‌توانید آن را برای تزیین روی کاپ‌کیک، بستنی و دسرهای شکلاتی بگذارید یا پس از بستن ژله، چند تکه روی آن بچینید. برای تزیین کیک، پاستیل را نزدیک زمان سرو اضافه کنید تا رطوبت خامه آن را نرم نکند.

بله؛ پاستیل‌های سفت و جویدنی ممکن است در گلوی کودک خردسال گیر کنند. به کودک خردسال پاستیل ندهید و برای کودکان بزرگ‌تر هم هنگام خوردن مراقب باشید و آن را به تکه‌های کوچک تقسیم کنید.

پاستیل جویدنی و متراکم است، اما ژله بافت نرم‌تری دارد و معمولاً با قاشق خورده می‌شود. در هر ۱۰۰ گرم، ژله ۲۶۶ کیلوکالری و پاستیل ژله‌ای ۳۵۰ کیلوکالری دارد.

نه؛ پاستیل را نباید منبع پروتئین به حساب آورد. هر ۱۰۰ گرم آن ۴٫۶ گرم پروتئین دارد.