پنیر راکلت

آن را ورقه‌های نازک ببرید و در تابهٔ مخصوص راکلت، زیر گریل یا در فرِ داغ بگذارید تا سطحش حباب بزند و طلایی شود؛ معمولاً چند دقیقه کافی است. پنیر را زیر حرارت رها نکنید، چون روغن می‌اندازد و زود می‌سوزد.

ترکیب رایج آن سیب‌زمینی آب‌پز، خیارشور و پیاز ترشی است؛ پنیر آب‌شده را روی سیب‌زمینی بریزید. نان، قارچ کبابی و سبزیجات پخته هم همراه‌های خوبی هستند.

پنیر را در کاغذ مخصوص پنیر یا کاغذ روغنی بپیچید و در ظرف دربسته، در یخچال بگذارید تا خشک نشود و بوی غذاهای دیگر را نگیرد. برای آب‌شدن یکنواخت، کمی پیش از پخت آن را از یخچال بیرون بیاورید.

اگر پنیر راکلت ندارید، گرویر یا امنتال را امتحان کنید؛ هر دو خوب آب می‌شوند، اما طعمشان دقیقاً مثل راکلت نیست. پنیر را به ورقه‌های نازک ببرید تا زود و یکدست ذوب شود.

پوست بعضی پنیرهای راکلت خوردنی است، اما اگر سطح آن خشک، تلخ یا ناخوشایند باشد، جداکردنش بهتر است. اگر روی بسته‌بندی دربارهٔ پوست یا پوشش پنیر هشدار داده شده، آن را نخورید.

راکلت دودی عطر دودی مشخصی دارد، در حالی که راکلت معمولی طعم شیری و ملایم‌تری دارد. از نظر انرژی، نوع دودی ۳۴۵ و راکلت معمولی ۳۵۵ کیلوکالری در هر ۱۰۰ گرم دارد.

نه؛ می‌توانید آن را ورقه کنید و در ساندویچ بگذارید یا روی سیب‌زمینی و سبزیجات پخته بریزید. با این حال، روش معروف سرو آن آب‌کردن پنیر و ریختنش روی سیب‌زمینی است.