پسته

پسته‌های خام را یک‌لایه روی سینی پخش کنید و حدود ۸ تا ۱۰ دقیقه در فر ۱۶۰ درجهٔ سانتی‌گراد بگذارید؛ وسط کار یک‌بار هم بزنید تا یکنواخت برشته شوند. پس از بیرون‌آوردن، بگذارید کاملاً خنک شوند تا ترد بمانند.

پوستهٔ سختِ پستهٔ رسیده معمولاً شکاف دارد و مغز آن سبز یا زردِ مایل به سبز است. از پسته‌هایی که بوی ماندگی یا تندی می‌دهند، یا مغزشان چروکیده و لکه‌دار است، صرف‌نظر کنید.

پسته را در ظرف دربسته، دور از گرما و نور نگه دارید؛ مغزِ پوست‌کنده زودتر از پستهٔ باپوسته بوی محیط را می‌گیرد. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را در ظرف دربسته در فریزر بگذارید و فقط به‌اندازهٔ مصرف بیرون بیاورید.

پستهٔ خردشده روی شله‌زرد، بستنی و باقلوا می‌نشیند و برای پسته‌پلو هم استفاده می‌شود. برای اینکه عطرش گم نشود، آن را نزدیک پایان پخت به برنج یا مواد شیرینی اضافه کنید.

برای تزیین و بافت ترد، بادام خردشده جایگزین مناسبی است؛ برای طعم نزدیک‌تر، فندق خردشده را امتحان کنید. رنگ و عطر نهایی مثل پسته نخواهد بود، پس در شیرینی‌هایی که رنگ سبز مهم است جایگزین کاملاً مشابهی ندارید.

بادام‌زمینی، با ۲۹ گرم پروتئین در هر ۱۰۰ گرم، از پسته با ۱۸ گرم پروتئین بیشتر دارد.

یک مشت کوچک، حدود ۳۰ گرم پسته، نزدیک به ۱۸۹ کیلوکالری انرژی دارد؛ اگر پسته باپوسته می‌خورید، منظور وزن مغزهای خورده‌شده است.

بهتر است پسته را خوراکیِ سگ نکنید؛ پوسته می‌تواند باعث خفگی یا گیرکردن در دستگاه گوارش شود و پستهٔ شور هم نمک زیادی دارد. اگر سگی چند دانه خورده، پوسته یا مقدار زیاد پسته خورده است، با دامپزشک تماس بگیرید.