نارگیل تازه

اول یکی از سه سوراخ سر نارگیل را با سیخ یا پیچ‌گوشتی تمیز باز کنید و آبش را در کاسه‌ای خالی کنید. نارگیل را در حوله بپیچید و با چکش دور تا دورش ضربه بزنید تا ترک بخورد؛ سپس گوشت را با چاقوی کند یا قاشق از پوسته جدا کنید.

نارگیل سنگین را انتخاب کنید و آن را تکان دهید؛ باید صدای آب داخلش شنیده شود. پوسته نباید ترک یا لکهٔ کپک‌زده داشته باشد و سوراخ‌های سر آن نباید نرم یا نمناک باشند.

گوشت جداشده را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و طی چند روز مصرف کنید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را تکه‌تکه و در ظرف مناسب فریزر منجمد کنید؛ آب نارگیلِ بازشده را هم در ظرف دربسته سرد نگه دارید.

آن را رنده کنید و در برنج، خورش‌های ادویه‌دار، سوپ و سالاد بریزید یا برای شیرینی و اسموتی به کار ببرید. برای تهیهٔ شیر نارگیل خانگی، گوشت رنده‌شده را با آب گرم مخلوط و از پارچهٔ تمیز صاف کنید.

بله؛ پس از بازکردن، آب را بو و مزه کنید و اگر بوی ترش یا غیرعادی داشت دور بریزید. آب نارگیل را با گوشت نارگیل اشتباه نگیرید: گوشت بخش سفید و چرب داخل پوسته است.

نارگیل خشک آب کمتری دارد و در هر ۱۰۰ گرم انرژی بسیار بیشتری دارد: ۶۶۰ کیلوکالری در برابر ۳۵۸ کیلوکالری در نارگیل تازه. برای بافت آبدار و نرم، نارگیل تازه مناسب‌تر است؛ نارگیل خشک را می‌توان مدت بیشتری نگه داشت.

حدود ۳۰ گرم گوشت نارگیل، تقریباً یک مشت کوچک یا چند تکه، برای افزودن به غذا یا میان‌وعده مقدار معقولی است و ۱۰۷ کیلوکالری دارد.