پنیر گورگونزولا

پنیر را خرد کنید و روی حرارت کم در خامه گرم یا کمی از آب پاستا هم بزنید تا ذوب شود؛ نجوشانید، چون سس ممکن است روغن بیندازد. گردو و فلفل سیاه هم با آن خوب جور می‌شوند.

آن را کنار گلابی، انجیر، گردو و نان برشته سرو کنید یا در ریزوتو، پیتزا و سالاد بریزید. نوع ملایم و خامه‌ای برای سس مناسب است؛ نوع تندتر را کم‌کم اضافه کنید تا مزهٔ غذا را نپوشاند.

آن را در کاغذ روغنی یا کاغذ مخصوص پنیر بپیچید و در ظرف دربسته، در یخچال بگذارید تا بویش به خوراکی‌های دیگر نرسد. هر بار با چاقوی تمیز برش بزنید و اگر بافت لزج یا بوی نامطبوع پیدا کرد، آن را دور بریزید.

بله، اما پس از یخ‌زدایی ممکن است بافتش خردتر شود؛ برای مصرف در سس یا غذاهای پختنی مناسب‌تر از سرو سرد است. آن را در بسته‌ای محکم بگذارید و پیش از مصرف، آرام در یخچال یخ‌زدایی کنید.

برای سس، پنیر آبی یا روکفور جایگزین‌های نزدیک‌اند، اما معمولاً مزهٔ تند و نمکی‌تری دارند؛ مقدار کمتری بریزید و پیش از افزودن نمک غذا را بچشید. برای مزه‌ای ملایم‌تر، تالجیو انتخاب مناسبی است.

گورگونزولا خودش یکی از پنیرهای آبی است؛ رگه‌های آبی‌سبزش از کپک خوراکیِ به‌کاررفته در فرایند رسیدن پنیر پدید می‌آیند. پنیر آبی نام کلی‌تری است و پنیرهای این گروه مزه و بافت یکسانی ندارند.

مقدار پروتئین آن در هر ۱۹ گرم است. چون مزه‌اش قوی است، تکه‌ای کوچک هم برای افزودن به پاستا یا سالاد کافی است.