ذرت

پوست و رشته‌های بلال را جدا کنید و آن را در آب جوشِ بدون نمک حدود ۸ تا ۱۲ دقیقه بپزید؛ نمک را هنگام سرو اضافه کنید تا دانه‌ها سفت نشوند. بلال تازه معمولاً زودتر می‌پزد.

بلالی انتخاب کنید که پوست سبز و محکم و رشته‌های ابریشمیِ تازه داشته باشد. اگر نوک پوست را کمی کنار بزنید، دانه‌ها باید پُر، ردیف‌چیده و بدون فرورفتگی یا خشکی باشند.

بلال را با پوست، داخل یخچال نگه دارید و بهتر است طی یکی دو روز مصرفش کنید؛ شیرینی دانه‌ها پس از چیدن کم‌کم کاهش می‌یابد. دانه‌های پخته را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و ظرف چند روز مصرف کنید.

دانه‌های پخته یا تفت‌دادهٔ ذرت را در سوپ ذرت، سالاد و ذرت مکزیکی می‌ریزند. برای ذرت مکزیکی، دانه‌ها را با کمی کره گرم کنید و پس از برداشتن از حرارت، پنیر و آب‌لیمو اضافه کنید.

در سوپ یا سالاد، نخودفرنگی می‌تواند جای دانهٔ ذرت را بگیرد؛ طعم شیرین و بافتش نزدیک است، اما مثل ذرت دانه‌های سفت و نشاسته‌ای ندارد. برای پوره یا غذای غلیظ، سیب‌زمینی گزینهٔ مناسب‌تری است.

بله؛ ذرت در هر ۱۰۰ گرم ۴٫۴ گرم فیبر دارد و منبع فیبر محسوب می‌شود. برای افزودن دانه‌های ذرت به غذا، آن را بپزید یا از دانهٔ پخته استفاده کنید.

دانه‌های ذرت شیرینِ تازه را می‌توان خام خورد، اما ذرت معمولی و دانه‌های سفت‌تر معمولاً پس از پخت خوش‌خوراک‌ترند. اگر بلال را خام می‌خورید، پوست و رشته‌ها را جدا کنید و دانه‌های خراب یا کپک‌زده را دور بریزید.